Yorum yok.Sonuncu sondu bugün. Yüzlerce kez deneyip de başaramadığımız ayrılığı sonunda becerebildik. Ne çok anımız vardı… Sokaklar, insanlar, akşamlar, sabahlar… Sonra Mersin sahilleri: Bitmek tükenmek bilmeyen susuşlarımızın uğultusu, ucu bucağı olmayan bakışlarının ufku. Sahi Mersin’de hiç adamakıllı sevişmedik biz. Birlikteliğimiz yetiyordu galiba biz etmeye bizi. Şimdi bakıyorum da, çok zaman geçmiş. Birbirimizin yüzüne bile bakmayı unutmuşuz. Dediğin gibi, ‘iyi niyet zırvalıkları’nı geçip, sıkı bir elveda kelimesi çakmanın vakti geldi alnımın orta yerine.
Dedim ya, sondu. Hatta o kadar belliydi ki son kez konuşacağımız, ‘tatlı rüyalar’ diledin bana.

Şimdi tüm varlığım içinde yok ettiğin beni, yeniden var etmeye çalışıyorum.

Unutma, sevgili olmasak da, sevebilirim seni.

Sedat Doğan
27 Haziran 2011
02:12