gittin. yalnız kaldı akrep ve yelkovan.
son cümlelerin… ağzına gelen ne varsa dizdin; oysa aldırmadım hiç. sesini son kez duyacağımı biliyordum. son bir kez açtım kulaklarımı nefesine. kelimeler, kelimeler. ne kadar fazlaydılar. ve ümitsiz. ses tonun nasıl güzeldi… ve o sinirli bakışların. parmak uçlarına baktım sonra. ne çok dokunmuşlardı tenime. “bu kadar tatsızlık, herkese unutmak için yeter ve artar!” dedin. ne kadar terlediğini düşündüm, elinin elimde. gözlerime bakıyorsan -hala- bir anlamı olmalıydı, eksik olanın. sahi; unutmayı bile unutmuştum. sen ise, mazide kalan bir kelimeden bahsediyordun bana. tam yedi harf. yedi yerine kalbimin. gerçekten de; yedi yılı dolduracaktık, yenilmeseydik. ne yalan kelime “güç”. kimin gücü var birini unutmaya? var mı kalbini söküp atabilecek aklından? ve seni nasıl unutacağım bilmiyorum. bir yere koymak istesem adını, yer bulamıyorum senden. alışkanlık, alışmak, alışacaksın, alışırsın… ağır sözcükler.
yaşamak, sen… sonra ben…
çok uzak şimdi bana.
birazcık sevgi duysaydım sesinde, nefesini koklayacaktım.
onlardan birisin artık, sen.
Sedat Doğan
13 Aralık 2011
01:10