Ne olur bir yerde karşıma çıksan.

hayatımdan çekip gittiğin günü
dün gibi hatırlıyorum.
bulanık ama hepsi anıların,
gözyaşlarımdan galiba.
kapıyı çarptın ve gittin,
ne çok ağladım.
bir belediye işçisi geldi sonra
hepsini süpürdü sokaktan
yaralarımın.
daha acısı var mı
bıraktın gittin beni.
ne düşkündüm sana oysa,
küçükken bile
toz toprak içinde kalmış
o yüzünde gözlerini arardım.
sesini duyardım mahallenin başından
kalkıp fırlardım yatağımdan.
her sabah okula yolcu ederdim seni
haberin yok.
yalnız beklediğini sanırdın durakta,
bakkalın köşesinden
seni izlerdim ben oysa.
uzun ve ağır bir araç gelip
kapatırdı yolu.
evin adresini unuturdum.
çok zaman geçti ama üstünden, çok.
şimdi giden bütün okul servislerinin
ardından gelişini bekliyorum.
dönmüyorsun.
yıllar önce yaşadığım
ayrılığın yarasını sarmaya
çalışıyor hala bedenim.
yine de ufacık bir umudum var.
bir gün haber vermeden gel olur mu,
iki çeyrek trenini
bekliyor olacağım
haydarpaşa garında.

Sedat Doğan
28 Ağustos 2010
02:25