önem… ne mühim kelime.
önemli veya önemsiz yapan
küçük ayrıntılar var insanları.
el ele tutuşmamızın dokusu,
nefesinin sıcaklığı,
sonra kurbağa bakışların.
gözlerine bakıyorsam hala,
bir anlamı olmalı.
ciğerinden kopup
delik deşik ediyorsa
nefesin gözbebeklerimi, sevgimdendir,
senin sevginden değil.
sen belki,
herkesle konuşur gibi
konuşuyorsun benimle.
belki herkesin yüzüne çevirdiğin
gibi bakışların tenime.
kalbimin attığı yerde oysa nefesin.
…
gözlerimin bakıp da göremediği
bir noktada kalbin atıyor, yaşıyorsun.
sahi, ne kadar zaman oldu görüşmeyeli.
ne çok mesafe var aramızda.
-mesafe çoğul anlamda burada-
elini koyduğun yer ile elim arasında
tam dokuzyüzotuzdokuz kilometre var.
kalbinle kalbim, binlerce ışık yılı.
…
sevgin tükendi artık,
önemi yok başka hiçbir şeyin.
…
geriye bir tek cümle kalıyor;
farkında değilsin yıllardır,
sana yazdığım ikiyüzdoksanyedi şiirimdeki
her üç nokta,
her gece kalbime saplanıyor.
…
bitti işte, yoksun.
olmayacaksın.
olmadı, başaramadık.
sevgim yetmedi ayakta tutmaya bizi.
…
ve işte şimdi de
“kimin hatası” kavgaları başlıyor,
en son kavgamı 2006′da ettim ben.
uğruna savaşmamı isteyen birisi vardı.
tüm dünyayı yakıp yıkabilecek kadar
yanıyordu kalbim.
…
şimdi sanıyorsun ki,
söndü kalbim.
bilmediğin tek bir şey var;
senin yıllar önce söndürdüğün yangın,
her gece kalemimi yakıyor.
…
kendi ateşinde yanmak,
en kötüsü.
ölen çocuklar kadar üzücü,
si koma do diyez kadar anlamsız,
gözlerime bakamaman kadar
küçük düşürücü.
…
…
…
…
…
aradan yüzbinlerce dakika geçiyor.
her tık sesi yelkovanın,
biraz daha büyütüyor bizi.
büyüdükçe sevdamız küçülmeseydi keşke;
keşke çocukken olduğun kadar insan
kalabilseydin.
…
şimdi ben gidiyorum. bu sefer gerçekten.
başaramazsam kızma.
“kalırsa odalarda unutulmuş birkaç şiir
bir yeniyetmenin altını çizeceği dizeler benden
senin adın nasılsa bir gün hepsini tamamlayacak.”

Sedat Doğan
09 Şubat 2012
21:00

*herkesin hayatında bir dönüm noktası olur.
benimki bu gece, hissediyorum.
tanrı birazdan odama gelecek,
kulağıma üç kelime fısıldayacak.
ve işte son dublem bu da.
keşke biraz önem verseydin bana.

Şimdi tüm varlığım içinde yok ettiğin beni, yeniden var etmeye çalışıyorum.

Unutma, sevgili olmasak da, sevebilirim seni.

Sedat Doğan
27 Haziran 2011
02:12

Asit kokusu boğuyordu İstanbul’u. İçime çekiyordum dünyayı. Cevap bekleyen binlerce sorum vardı, ve milyonlarca nedenim sormamak için. Adımların hızlandı, “merhaba” dedin. Aylardan sonra yüzünü görmek garipti. Ve bir o kadar da olağan. Sevgiliydik. Seviyorduk yani birbirimizi. Bir “merhaba” daha fırladı ağzından, öncekine cevap verdiğimden emindim ben oysa. Sahte bir şeyler vardı yüzünde. Aslında hiç olmaması gereken bir mimik: Gülümsemek. Söylemeyi unuttuğun ne kadar çok sözcük olduğunu düşündüm. “Seni seviyorum.” kelimelerini ağzından duymayalı bin ışık yılı olmuştu. Ve hala akıl sır erdiremiyordum aya gitmeye. Uzun yıllar, fiziğim, bilimim, edebiyatım… Her şeyim sen olmuştun.
Ne kadar garipti hayat. Ve ne kadar iyi biliyorduk sevmeyi, en az yıkmayı bildiğimiz kadar. Sen ve ben, ömrümüz birbirimize yeniden aşık olmak ve birbirimizi küstürmekle geçti. Sen salatadaki tavuğu severdin mesela, bana ise marul cazip gelirdi hep. Gittin. Bana aşk ve acılar kaldı, sana bıraktığım sahte gülümsemeler kadar. Şimdi bu yazdıklarım, benden çaldıklarından sonra bana kalanlar. Yanımdaydın, biliyorum. Uzatsam elimi dokunabilirdim sana. Bana mutluluk verirdi bu, sana ürperti. Yapmadım.
Uzun uzun yürüdük, tarif edemeyeceğim bir süre. Belki on dakika, belki beş saat. İnan bilmiyorum. Çok fazla düşündüm, normal bir insanın bir yılda düşüneceği kadar. Hayata baktım, gri duvarlara sonra. Gerçekten de herkes tıka basa bir başkasıyla doluydu. Sen de.
Bu gidişe bir son vermek gerekiyordu.
Karanlığa doğru bir sigara yaktım.
Ciğerim yandı.
Ama yokluğundan ağır değildi hiçbiri.
Üzen tek şey var senden kalan:
Şu beş yılda dünyanın ekseni tam on iki santim kaydı, sen bana bir santim yaklaşmadın.
Tanıdığım insanların yüzde doksanı seninle bir evliliğimiz olamayacağına inanıyordu. Ben geri kalanlara inandım. Yanıldım.
Tam da şu an yoksun işte,
Tanrı yok sayıp insanlığı, öldürdü aşkı.
Böyle bitmemeliydi.
Yak benden kalan bütün eşyaları.
Torba torba kömürle geliyorum yangınına.

Sedat Doğan
2 Mayıs 2011

–üç saat önce–

galata sırılsıklamdı bugün. milyonlarca insan ağlıyor gibiydi. emindim ama, bir ağlasam, hepsini alt edebilirdim. uzaktan yüzünü gördüm. binlerce kişinin içinden, güneşten parça yüzünü. içimi yakıyordun. sana baktıkça, bir şeyler kilitleniyordu midemde. saatlerce susuyordum, dakikalarca dilim dolanıyordu boğazıma. mutsuz görünüyordun, yine de çok güzeldin. merhabalaştık, binlerce soru aklımda. hangisinden başlayacağıma dahi karar vermeden aşındırdık köprünün asfaltını. erimiş bir mum gibiydim, ne desem de üzmesem. nasıl konuşsam da canını yakmasam diyordum. önce bir ışık parlattı gökyüzünü. yüzün karardı. sonra sesi geldi gökyüzünün. ‘yapma’ diyordu sanki sana. cevap arayan bendim, ve sevdayı sürdüren. sense hep karanfilden problemler yaratıyordun kendine. usul usul kararıyordu ortalık. balıkçıların tamamı da mutluydu üstelik, bir istavrite yüzleri gülüyordu. neydi paylaşamadığımız? neydi bizi böylesine üzen? yüzüne baktım, başka diyardaydın, vapurlar falan. ilk tekneye atıp kendimi kaçmak istiyordum buralardan, ve hatta nereye dahi gideceğimi bilmeden. çok uzaklara ama, beni hiç kimsenin, hiçbir şekilde bulamayacağı bir yerlere. bir restorandan haykırıyordu kadının biri. simitçinin teki bağırıyordu. dünya durmadan akıyordu ama içimizde bir şeyler vardı durağan. sevgiydi sanırım. duran bir şey yok olabilir mi? atom fiziği ne derdi yoktan var ettiğimiz sevdaya. yok edebilir miydi dünya sevdamızı, bükebilir miydik zamanı? konuşmadık. saatlerce. yüz metreden ibaret bir köprüde kilometrelerce yürüdük. kendini akıntıya bırakmış milyonlarca palamut, yüzbinlerce müzisyenin ortak tınısı. ve bizi biz eden sevda? neredeydi hepsi? döndün bana. kızacağımı biliyordun. “söylememek söylemekten daha erdemli bir davranıştır” dedin. ne acıydı. yüreğimden bir şeyler alıp götürdün. sanki bedenim ait olmadığı bir yerde, tanımadığı insanlar içindeydi. yüzüne baktım, ilk defa görüyordum sanki. bu yüzünle ilk defa karşılaşmış gibiydim. belki de haklıydın. söylemese miydim hiçbir şeyi? nasıl büyüyecektik o zaman, nasıl varolacaktı bizi biz eden bu amansız sevda? çok mu şey istiyordum acaba? elimi tutacaktın hepsi, yüzüme bakacaktın. birlikteliğimize sadece bu ikisinin bile yeteceğini söyleyecektin. kötü her şeyi silip atacaktık hayatımızdan ve hiçbir şey hiçbir şekilde bir daha hiç konuşulmayacaktı. belki kalemimden bile kan akmazdı o zaman. belki şişesi yirmi liradan birer kanyak alıp içerdik. neydi ki paylaşamadığımız, bunca yılı silip atacak ne yapmıştık birbirimize.

yüzüme baktın, gülümsedin. doluydu ama gözlerin. nereden geldiğini anlayamadığım bir tını okşadı ruhumu. şöyle bir kafanı çevirip, insanlara baktın.
sahipsiz bir rüzgar titretti bacaklarımı. gözlerine bakıyordum sadece, bir saniye bile ayırmıyordum yüzümü senden. kalabalıklardan çekip suratını yeniden baktın bana, “keşke hiç tanışmasaydık” dedin. sonrasını hiç anlatmayayım…

şimdi düşünüyorum da,
o gün verdiğin yalnızlık, tanrıda bile yok.
herşeye sahip olmak, aynı zamanda hiçbir şeye.

Sedat Doğan
10 Mart 2011
01:29

son cümlem dökülüyor dudaklarımdan,
git diyorum!
beni ne kadar çabuk unutursan,
o kadar çabuk kavuşacaksın mutluluğa.

gözünün değdiği her yeri
çiçeklerle süsledim.
dokunduğun her yere bir bir
sevda sözcükleri yazdım.
bıraktıkların yeter bana.
dünya dar ikimize
git diyorum!
bu şehri ne kadar hızlı terkedersen
o kadar hızlı seveceksin bir başkasını.

tüm şiirlerimi yeniden yazdım,
hepsine adını ekledim bu gece.
sevda sözcüklerim yeter
bir ömür sevgimi beslemeye,
sana gerek yok.
git diyorum!
ne kadar hızlı gidersen,
o kadar çok seveceğim seni.

ölmeden önce söyleceğim
son kelimeler bunlar
yarım ağız.
git diyorum!
beni daha fazla görme bu halde.
durduğun her dakika,
kalan son saniyelerimden yiyorum.

yalnız bakışlarımla elveda diyeceğim sana.
göz ucuyla seyredeceğim adımlarını,
ağlamayacağım inan, git.
git ki,
sevebileyim seni yeniden.
git ki,
kokun terketsin bu şehri.
ne kadar çabuk gidersen,
o denli çok yaşatacağım seni.

Sedat Doğan
30 Aralık 2010
18:56

saat altıya geliyordu. yokluğunun acısı sardı dört bir yanımı. “duvardaki resmini indirdim, duvar ağlamaya başladı”. vurdum kafayı yattım.

-yedi saat önce-

gitmiştin. her şey ne acayipti. beş yılı küfür gibi tükürüp sokağın en pis yerine, arkanı dönmüştün. ağırdı, ne kadar ağırdı anlatamam. eve geldim, her köşede binlercesi anılarımızın. duvardaki fotoğrafına baktım, uzun uzun, sıkılmadan. gülümsüyordun. o kadar güzel gülümsüyordun ki, ağlayabildim ancak. şu an ne yapıyordun acaba, neredeydin, kimleydin, mutlu muydun, mutsuz mu yoksa? rahatlamış mıydın, sonsuz bir sıkıntı mı vardı içinde? milyonlarca soru doldu aklıma, ve tek bir sorun: artık yoktun ve bir daha hiç olmayacaktın.
elime kalemi alıp bizi anlatan yüzlerce kelime yazdım. tükenmiyorlardı, bitmiyorlardı. daha birini yazarken, bir diğeri geliyordu aklıma. parmaklarımın ucu kanadı. daha şimdiden seni öylesine özlemiştim ki. saatlerce sarıldım yastığımıza, gözlerim kan çanağı. dakikalar geçmek bilmiyordu, kaç asır öylece oturdum bilmiyorum. kutumuzu açtım. anılar hep iyi gelir bana. “aşka cesaretimiz yoksa, başka zaman görüşürüz” yazılı notunu buldum. tek bir satır paramparça avuçlarımda. cesaretimiz yoktu sevdaya ve bir daha hiç görüşemeyecektik.

saat altıya geliyordu. yokluğunun acısı sardı dört bir yanımı. vurdum kafayı yattım. yastıkta kandan gözyaşları.

Sedat Doğan
27 Aralık 2010
16:51

*ayrılığın ikinci günü.

“hoşçakal” dedin. donuktu bakışların, döndün ve bir daha bakmadın arkana. gözden kaybolacak kadar ilerlediğinde bereni çıkarttığını gördüm. ben almıştım.

-yirmi dakika önce-

ocaktı. onyedi milyon insanın yaşadığı şehirde yapayalnızdım. seni özlediğimi biliyordum. daha çok özleyeceğimi de. kartondan ufak ufak şeyler yapmıştım sana, odana koyarsın diye. cebimdeydi hepsi. sen geldin.
alkolün buğusu dilimi ıslatıyordu, konuşamıyordum. gözümden uyku akıyordu, yine de gözlerindeydi kalbim. o kadar tatlı görünüyordun ki. sarılamadım ama. ağzımızı bıçak açmıyordu. dakikalarca sustuk, bıkmadan. “ne oluyor” dedim.
ikimiz de biliyorduk ayrılacağımızı. kelimeler yetmedi ama konuşmaya. birbirimizin hayatından “son kez” çekip gitmemiz gerektiğini ikimiz de pekala biliyorduk. sen bir şeyler anlatmaya çalışıyordun sürekli. duymuyordum hiç birini, yaşadığımız, birbirimizi gördüğümüz son dakikaları beynime kazıyordum. hatıralarımız geliyordu gözümün önüne, öyle çoklardı ki.
“gitmem gerekiyor” dedin. biliyordum, artık gitmemiz gerekiyordu. dev gibi bir aşkın son dakikalarıydı bunlar. aklımda kelimeler! bir daha yüzünü hiç göremeyecektim mesela. elini hiç tutamayacaktım. bir daha hiç sevemeyecektim “ipek”ten saçlarını. bir daha adının yanına eklenmeyecekti benim adım. ve daha milyonlarca bir daha olmayacak şey! öylesine yıpranmıştım, öylesine tükenmiştim ki.
“acaba” içeren hiçbir cümle getirmek istemiyordum aklıma. sadece sen vardın orda. ayrılmamız gerekiyordu. acı vermeye başlıyordu bana tüm yaşananlar, sözlerin, tavırların. seni sen olmadan da en az eskisi kadar kuvvetli sevebileceğime o kadar emindim ki. o kadar emindim ki senin bir başkasıyla daha mutlu olabileceğinden. işte bu yüzden.
gözlerime baktın, bir söz bekler gibi. oysa ben cebimdeki kelimelerin hepsini çöpe atmıştım. yetmiyordu yirmidokuz harf senden bahsetmek için, bırak ki sana bir şeyler anlatmak için yetsin. dün geceyi düşünüyordum sürekli. son dubleyi. işte onu gerçekten içmemeliydim. sabaha kadar ağladım. gün aydı sonra. kuşlar öttü, kapattım camları. sana bir şarkı yazdım, kendim dinlemek için. o son dubleyi içmesem, sana da gönderirdim.
belki hiçbir şey böyle olmazdı, belki ikimiz de birbirimize zaman verirdik düzeltmek için kendimizi. o son duble… bütün “son”lar ne kadar kötü değil mi. bir şeyin bir daha gerçekleşmeyeceğini bilmek… asıl üzen o zaten bizleri, ölümde de böyle değil mi. bir daha sana sarılamayacak olmanın ağır hüznü bastı içimi. gözlerine baktım, uzun uzun. elimi uzattım sana, dostça.
“hoşçakal” dedin. donuktu bakışların, döndün ve bir daha bakmadın arkana. her adımın, bıçak gibi saplandı yüreğime. gözden kaybolacak kadar ilerlediğinde bereni çıkarttığını gördüm. ben almıştım.

elinden gelen her şeyi yaptıktan sonra, sıra ayağından geleni yapmakta. gitmek gibi mesela.

Sedat Doğan
27 Aralık 2010
02:44

*tam bugün başlamıştık sevmeye. beş yıl dediğin nedir ki. bir el kurşunla unutulur mesela.

buz gibiydi hava. ikinci gelişindi bu şehre.
sol elin terletiyordu avuçlarımı. daha çok terlemek istiyordum.
senin için bir şeyler düşündükçe midem kasılıyordu, hoşuma gidiyordu ama bu.
o ağrıdan ölmek, en güzel ölme biçimidir belki de.
farkında mıydın bilmem, ben değildim.
tam iki saat el ele öylece oturmuştuk, yanmıyordu kaloriferler.
gözlerimizdi ısıtan içimizi.
sonra bir ara o sımsıcak göz bebeğin aynaya baktı, ayna da bana.
yutkundun. kaçta gitmen gerektiğini sordum sana. “sekiz” dedin yarım nefes.
tam iki kere. gözlerini ayırdı ayna benden.
yüzümü çevirdiğimde yüzüne, ters giden bir şeyler olduğu apaçıktı.
en kötüsünü düşünürüm hep, bilirsin.
“bir daha gelmeyecek misin ?” dedim sana sessizce.
gözlerin duvarın eskimiş boyasını yapıyordu sanki.
olmadık ayrıntılara takıldın, odanın her köşesinde.
hiç bakmadın gözlerime bir daha.
tekrarladım sorumu, daha kararlı, en az diğeri kadar üzgün bir sesle.
“seni seviyorum.” dedin.
sonra bir kere daha,
“seni seviyorum, ama”…
- sonraki söylediğin hiçbir kelimeyi duymadım, duymak istemedim.
ben artık hayatında yoksam da,
sen benim her an hayatımdasın.
ben de seni seviyorum. -
sonra bir kapı sesi duydum.
tam iki kere.
yedi elliydi saat.
bir el kurşun sesi aydınlattı gökyüzünü.

Sedat Doğan
30 Ekim 2010
21:31

hayatımdan çekip gittiğin günü
dün gibi hatırlıyorum.
bulanık ama hepsi anıların,
gözyaşlarımdan galiba.
kapıyı çarptın ve gittin,
ne çok ağladım.
bir belediye işçisi geldi sonra
hepsini süpürdü sokaktan
yaralarımın.
daha acısı var mı
bıraktın gittin beni.
ne düşkündüm sana oysa,
küçükken bile
toz toprak içinde kalmış
o yüzünde gözlerini arardım.
sesini duyardım mahallenin başından
kalkıp fırlardım yatağımdan.
her sabah okula yolcu ederdim seni
haberin yok.
yalnız beklediğini sanırdın durakta,
bakkalın köşesinden
seni izlerdim ben oysa.
uzun ve ağır bir araç gelip
kapatırdı yolu.
evin adresini unuturdum.
çok zaman geçti ama üstünden, çok.
şimdi giden bütün okul servislerinin
ardından gelişini bekliyorum.
dönmüyorsun.
yıllar önce yaşadığım
ayrılığın yarasını sarmaya
çalışıyor hala bedenim.
yine de ufacık bir umudum var.
bir gün haber vermeden gel olur mu,
iki çeyrek trenini
bekliyor olacağım
haydarpaşa garında.

Sedat Doğan
28 Ağustos 2010
02:25

öyle tanrısal kokuyordun ki
dün gece,
kokladım kokladım
bırakamadım.
gözlerin açılıp açılıp
kapandı.
belli ki rüya görüyordun,
içinde olmayı diledim.
öyle içten nefes alıp
veriyordun ki,
ikimizin en sevdiği
şarkıyı söylüyor gibiydin.
oysa öyle bir şarkı yoktu,
ya biz bilmiyorduk,
ya da henüz yazılmamıştı.
yine de,
sesini öptüm uykunda.
kollarımı sardım bedenine.
benim olmanı diledim,
ölene dek.
..
uyandım sonra,
berbat bir sabah neşesi herkeste.
yeryüzündeki tüm insanlar
mutluydu sanki,
ben hariç.
herkes gülümsüyordu.
“günaydın”lar hiç düşmüyordu
ağızlarından.
sen yoktun ama!
gözlerim seni arıyordu sokakta,
sen hiç olmamıştın ki oysa.
ben sadece,
yaşama sebebim,
hiç tanışmadığım
“sen”i arıyordum.
ne çok acı veriyormuş sevda.
ilk günümden belliymiş kaderim,
doğduğum gün, ağladım.
ve bil ki ben her sabah
seninle gözlerimi yumup hayata
geceleri alıştım
sarhoşken yaşamaya.
..
ne çok acı veriyordu yaşamak,
sen yoktun!
ve ne kadar kısaydı yaşam,
bir kere koklayabildim seni.
gözlerimi yumdum sonra.
..
biliyor musun,
tanrının unuttuğu bir tarihte
görüşebilmek umuduyla yaşıyorum
ben hala.

Sedat Doğan
19 Temmuz 2010
03:03

*Temmuz olmuş, sen hala yoksun.

şimdi oturup da
bildiğim bütün kelimeleri
yan yana dizip
bir şeyler yazasım var.
..
karalayıp karalayıp siliyorum.
geç de olsa öğrendim:
seni anlatmak
kelimeleri bir bir sıralamaktan
çok daha öte.
seni anlatmak
cennete bir köşe bulup da
cehenneme gitmek istemek sanki.

Sedat Doğan
10 Temmuz 2010
02:26

Neresinde yanıldık biz bu aşkın? Beni bu kadar üzmene sebep olan şey ne bilmiyorum. Çok ağladım ama, inanamayacağın kadar çok. Ve gözyaşlarımın hepsi kendime, inan bir damlası bile sana değil. Sorular teker teker dolanıyor aklımda, sanki birisi eski bir sevdasını unutmuş kalbimde. Eski diyorum ulan. Ağlıyorum diyorum. Neresinde yanıldık diyorum! Hiçbirine cevabın yok bunların. Sen artık kendin olmayı seçmekten çok uzaktasın. Sen artık “biz” olmaya yüzlerce ışık yılı mesafedesin. Anlatamıyorum. Gözlerim doluyor, yazamıyorum. Küfürler savuruyorum kendime. Neresinde yanıldık diyorum, nereden ağzıma dolandı bu cümle bilmiyorum. Çok yaralıyor ama, yaralıyormuş daha doğrusu gördüm. Bana artık inanmaman ne acı değil mi. Söylediğim hiçbir sözün gerçek olmadığını düşünmen ne kadar onur kırıcı. Ben bir şeye yüzlerce kişiyi inandırabilmişken, seni inandıramıyorum! Ne kadar küçük düşürücü bir his bu biliyor musun? Tüm bunları neden yazdığımı bilmiyorum, sizin bunları neden okuduğunuza ayrıca şaşıyorum zaten! Hepiniz bir araya gelip bana aşık olmayı mı seçtiniz? Toplanıp da hepiniz edebiyata mı aşık oldunuz yoksa? Gerçeği duymak isterseniz söyleyeyim, edebiyat falan yaptığım yok benim. İçimden gelen şeyler sadece sayfaları ağlatan. Ne acayip değil mi; yazdıklarıma ağladığım için, sayfaları ağlattığını düşünüyorum kelimelerin. Neresinde yanıldım ben bu sevdanın, yıllardır düşünmeden edemiyorum. Neresi aykırıydı hukuğa, neresi ters hitabelere? Tanrı mı istiyor tüm bunları? Olamaz. Sen inandırdın beni tanrıya. Hep yazdığım gibi, bir tanrı yaratmıştım çünkü senden. Kalbim sıkışıyor, gerçekten. Yazdıklarımın hepsi içimden gelenler. Öylesine oturuyorum bir şeyler yazmak için, sana taparak, küfrederek. Sonra dönüp dolaşıp kendimi buluyorum kelimelerde. Ne mi oluyor sonra? Sen ortaya çıkıyorsun işte, neden yazayım yoksa. Ne kadar üzücü bana inanmaman, ne kadar kırıcı yazdıklarıma inanmaman. Oysa ben her gece, yazdığım her şeyin başına adını ekliyorum. Adını her andığımda teşekkür ediyorum annene babana. Adını her andığında teşekkür ediyorum tanrıya, kendime. Seni böylesine içten, böylesine katıksız, böylesine gerçeklerden uzak sevebildiğim için. Geç de olsa görüyorum ama: Hepsi yalan! Kocaman yalanlar hem de. Tek yaşadığım şey acı. Üzüntülerimi saymazsam tabi. Üzüntülerim kalıcı çünkü, acılarım değil. Bir anda kapımı çalıyor acılar, sonra önleyemediğim bir kalp ağrısı başlıyor. Kayıtsız kalıyorum değişen, dönüşen dünyaya. Belki Güney Amerika’da bir yerlerde savaş çıkıyor. Belki Jimi Hendrix tekrar hayata dönüyor… Umrumda olmuyor inan, kendime bile kayıtsız kalıyorum çünkü. Dünyayı yeniden yaratıyor bile olabilir tanrı, seni götürmesin. Yalvarırım. İhtiyacım var sana. Her gece ömrün boyunca hiç okuyamayacağın şiirlere ihtiyacı var bu dünyanın. Hepsi yerini buluyor ama, eminim. Karaladığım şeyleri, kimisi bulup kız arkadaşına gönderiyor, ona olan aşkını kanıtlamak istercesine. Aşka kanıt gerekmez oysa. Tek kanıtıdır çünkü aşk yaşadığının. Belki yepyeni bir sevdayı fitilliyor yazdıklarım, sen okumuyorsun ama. Ne acı. Sahi, neresinde yanıldık biz bu aşkın? Ne oldu da dünyada, birbirimizi bu kadar yitirebildik. Ne oldu da bu kadar küçülebildi, bütün dünyayı kasıp kavurabileceğini sandığımız kalplerimiz. Ne oldu da, bütün ömrümü birlikte geçirmek istediğim ‘sen’le yapacağımız çocukların adı değişti. Hayır, anlamıyorum. Hangi sokaktan sola sapmam gerekiyordu da sapmadım, oysa hep soldan giderim ben? Hangi önemli anımızı unutup da kaldırıp rafa sakladım? Söylesene. Söyleyemezsin. Hiçbirine cevabın yok çünkü bunların! Olmuyor ama, olmuyor. Sadece sevgi yetmiyor küreklerini çekmeye sevdanın. Emek istiyor, inanç istiyor. Eski ‘sen’ ol. Ne olur. Lütfen. İhtiyacım var sana.

Sedat Doğan
13 Temmuz 2010
02:22

çok üzgünüm.
ayrıldığımız günden beri
adın aklımda.
..
içimde soru işaretleri,
bir sürü gereksiz
anlatım bozukluğu.
oysa gençliğimden
beri uyardılar beni
‘aşk’ın cümle içinde
kullanılmayacağı konusunda.
..
bir insanın kurduğu
sevda içeren bütün sözcükler
üç nokta ile mi biter.
..
yönümü bulamıyorum,
oysa herkesin gidecek
başka bir yolu vardır.
..
sana ihtiyacım var.
hem de nasıl…
yüreğimi avcuna koysam
beni anlar mıydın?
..
çok kaldım sensiz.
öğrendim yaşamayı güç bela,
göz pınarlarımın
kuruduğu dahi oldu.
..
duygularımı ifade etmeye
çalışıp çalışıp
susuşlarım.
ne kadar anlamsız hepsi,
oysa söyleyeceğim şeyler
sadece altı kelimeden ibaretti:
ateş gibi iki gözüm vardı, üşüyordum.
..
yüreğimi bıraksam avuçlarına
beni sever miydin?
..
olmuyor, olmuyor.
salya sümük ağlıyorum.
..
zaman öyle hızlı geçiyor ki,
sanırım
senin için yarattığım dünyanın bile
fanisi değilim artık.
hayat öyle hızlı değişiyor ki,
kendimi bulamıyorum
tarihini unuttuğum
o gecenin sabahında.
..
ömrümde bir kere yemin ettim:
seni hep sevecektim.
tanrıya bile inandım zamanla.
senden bir tanrı yaratmıştım çünkü.
..
şimdi bir bir
çöpe atıyorum bütün yazdıklarımı,
tanrı bilir ama
tanrı büyük,
tanrı içimde.
..
tanrım,
dön bana.
..
yüreğimi avuçlarına bıraksam
beni sever miydin?

Sedat Doğan
10 Temmuz 2010
02:11

of.
yine bitmek bilmez bir
geceyi soluyorum gökyüzünden.
her şey o kadar sade
ve anlamsız ki.
çıt çıkmıyor dünyadan,
sanki herkes
bir şeylerden korkmuş da
susuyor gibi.
ve oldum olası
bu sessizlik sinirlerimi
bozar benim.
..
bilmediğim bir sokakta
yürüyorum çırılçıplak,
bağıra çağıra,
tek başıma!
bir sessiz harf yalnızlığı
yaşıyorum aylardır.
sahibine ulaşamayan
mektuplar gibiyim,
bilmiyorsun.
bekliyorum ama!
sanki tek başına
hiçbir anlam ifade etmeyen
tek bir harf
gelip bütün eksikleri
tamamlayacak
senden kalan.
daha önce hiç duymadığım
bu sözcük
her şeyi açıklayacak.
bildiklerimin tamamını
unuttum ben.
bütün kelimelerinin
dönüp dolaşıp seni hatırlatacağı
bir cümle kurmak istiyorum,
az buçuk devrik.
..
çok yoruldum.

Sedat Doğan
25 Mayıs 2010
Saatini bilmiyorum, yazıp sızmışım. Güneşin doğduğunu hatırlıyorum ama, bok gibi bir sabahtı. Tüm dünya öylece durmuş da kendini kıyamete hazırlar gibiydi. Tanrıyla konuştum galiba bir ara.

seni düşündükçe,
içimden ılık bir rüzgar
eserdi eskiden,
tüylerim ürperirdi.
bir cennet sıcağı kopup
gelirdi damarlarımdan.
tanrıya inanırdım,
evrenin ne zaman sonlanacağı gibi
saçma sapan sorular
takılırdı aklıma.
kalbim bir piyade tüfeği gibi
teklerdi.
tutulurdum,
sözlerim anlamsızlaşır,
bakışlarım ufuk noktasını süzerdi.

ama eskide kaldı o
mutlu günler..
- bende her şey aynı! -
sen değiştin galiba.
artık kokumu duymak yetmiyor
gözlerini yaşartmaya.
fotoğraflarımıza bakarken
galata rıhtımını hatırlamıyorsun
mesela.
unutursun beni,
biliyorum.
sevmiyorsun artık,
görüyorum.
son defa gel ama,
bir kere daha.
lütfen.
kokunu unut yastığımda,
parmak izlerin kalsın tenimde.
gideceksen, zaten gidersin sonra.

Sedat Doğan
3 Mayıs 2010
16:00

sevişmek nedir unuttum,
bir yüzün aklımda senin,
bir de yaşadıklarım.
sahi, büsbütün unuttum
diğer insanları.
gördüm ama, pek çok.
kiminin burnu
benziyordu seninkine,
kiminin ağzı.
göğsünün ince kıvrımının
başlayıp da
tükendiği bir yerde
kalbin yakıp kavuruyordu dünyayı,
sonraları herkes dönüp
bize bakıyordu.
ve kimse anlam veremiyordu
bu sebepsiz ayrılığa.
çok kimsede gördüm bacaklarını,
hemen her insanda
var zaten senin saçların.
ama ben dokununca biliyorum,
bakınca görüyorum.
herkesten bir parça barındırsan da sen,
kimse değilsin aslında.
bütün dünyaya
anlam verebilsem de ben,
sana veremiyorum,
hiçbir şeysin,
belki birazcık ben.
yine de,
galiba seni seviyorum.
…
biliyorum,
bir gün birisi seslenir sokakta
dönüp bakarım.
anlam veremem dakikalarca,
pardonlu cümlelerim başlar sonra,
tanışıp tanışmadığımızı sorgularım.
aslında yıllardır
sana aşık olduğumu bilmem.
ansızın karşıma çıkacak o gözlerin
senelerdir aynı yatağı paylaştığım
yüzlerce farklı kıza ait olduğunu
bilmem.
seni aramışımdır hepsinde,
hiç tanışmamışızdır ama.
saçların ya asu’nunkidir,
ya hande’nin.
belki bacakların
biraz ayşe’ninkileri andırıyordur.
ama seni sevmişimdir bir tek,
tanımasam da!
şimdi oturup da
hayatım boyunca hiç sevişmediğim
isimleri uydurmam bundan.
…
siz hiç aşık oldunuz mu?
sizin hiç, bir ismi saatlerce
boş bir kağıda karaladığınız
oldu mu?
hiç bileklerinizi kestiniz mi veya?
birinin gülüşü sizin için
dünyalara vazgeçilemez oldu mu hiç?
söyleyeyim mi,
tüm bunların cevabı aslında
sizler için kocaman bir hiç.
hiç sevmediniz çünkü,
hiç kendinizden önemli görmediniz
bir başkasını.
hiç, bir göz, bir başkasından
daha anlamlı gelmedi
bu güne kadar size.
ve hiç kimseye
tanrıya sarılır gibi sarılmadınız.
hep ulaşılır gördünüz çünkü
sevdaları.
hep yeniden yaratılabilir.
oysa iki kuralı vardır dünyanın:
bir kere seversin,
bir kere ölürsün!
ve ilk kuralı beceremediyseniz
ikinci kural geçerlidir.
ben öldüm,
sevemediğimden değil ama,
sevgimden.
bu kaçıncı ölüşüm bilmiyorum,
aynı sevda uğruna.
…
bir yolda yürürsünüz,
çırılçıplak.
ulu orta dünyaya
bildiğiniz en ahlaksız
küfürleri savurursunuz.
kendinizedir aslında sövmeleriniz…
söylediğiniz sözlerin
hiçbiri ihanetten daha ağır değildir.
çünkü kullandığınız kelimelerin
hiçbiri bir aşkı bitiremez.
ihanettir bir aşkı bitirecek olan,
asu, hande, ayşe işin cabasıdır.
…
bakmayın size burda giydirdiğime,
kendime aslında bütün beyanlarım.
ha bir de,
bu yazdığım zırvalıkları
beyan sayan kalbime.
…
dünyada tek problemi kendisi olan
insanlar vardır.
bunlardan biriyim işte.
küçük şeylerle uğraşmayı
söz bilirim.
ve ben verdiğim her sözü tutarım,
şereftir çünkü söz,
namustur.
…
aşık olunca anlarsınız beni.
ayrı kalınca daha bir
anlamlı gelir sözlerim.
hele kavuşamamak var ya,
katmeridir bütün sevdaların.
…
galiba seni seviyorum,
şimdi oturup da isimler uydurmam bundan.
asu, hande, ayşe işin makarası.
bu yazdığım zırvalıklar
şereftir, namustur, sözdür.
uzak kalmalar biraz da
mayasıdır aşkın.
…
galiba seni seviyorum,
bütün unutkanlıklarıma,
bütün yok saymalarıma inat.
…
biliyor musun?
nereden bileceksin.
seni seviyorum.

Sedat Doğan
2 Nisan 2010
02:53

Masada sahipsiz kaldı kağıt ve kalem. Onlarca harf, onlarca kelime. Cümleler, cümleler…
Çok incitti tanrı beni. Kalbim kırıldı, damarlarımdan biri yay gibi çekilip gerildi. Kötüsü, öyle de kaldı. Üzgünüm ama, çok üzgünüm. Bunları yaşadığımız için. Ve eminim, tanrı da üzgün, bunları yaşamak zorunda bıraktığı için. Ama çok kırıldım tanrıya, bilsin.
Şimdi “üçyüzatmışbeş” ile “ikibinaltı”yı çarp oradayım işte. Orada, aslında hiç olmamam gereken bir yerde. Ve çıkamıyorum da, kurtulamıyorum. Bu koşulları sunuyor çünkü tanrı bana, bize. Çok üzülüyorum. Gözlerim yanıyor. Ellerim titriyor, çizgisiz kağıda yazamıyorum. Özür dilerim, gerçekten. Varlığına minnettarım bil. Ve eminim tanrının da bir özür borcu var bize. O da üzgün, en az bizim kadar, bilyiorum.

Sedat Doğan
15 Mart 2010
23:17

öyle özledim ki seni,
felaketim artık
yeryüzünde yaşamak.
her duyduğumda kokunu
aslında hiç bulunmamam gereken
kalabalık bir yerde,
gözlerim kararıyor.
anlamsız bir
bakış sarıyor bedenimi
sağa sola imrenen.
dokunmak istiyorum sana,
ölürcesine.
dokunmak istiyorum,
hani nasıl biliyor musun?
parmak izlerimi
bende unuttuğun eşyalarında
çıkartırcasına.
evet, utanıyorum kendimden.
ve tek bir şey haykırabiliyorum
tanrıya:
durdur hayatı,
ölecek var!
çok özlüyorum.
tek çözümü ölüm çünkü
sevdaları dindirmenin.

Sedat Doğan
24 Şubat 2010
02:26

büsbütün sigara kokan bir dünya,
alabildiğine uzun ve sonsuz.
oysa aşkımızı çıldırasıya haykıran
bir sonbahar var dışarıda.
sesleniyorum, duymuyorsun.

ama hep uzaklara bakıyor gözlerin.
aslında sıradışı bir aşk yaşayan
sıradan insanlardık biz.
olabildiğince sınırlı
ve kirli bir yaşamın ortasında.

sarı sarı yapraklar düşüyor hala,
ellerin uzaklarda.
şarkılar söylüyorum
uzun ayrılıklar arasında,
duymuyorsun.

seni arıyor gözlerim,
görmüyorsun.

Sedat Doğan
15 Ocak 2010
00:57

iki gün önce gittin,
göz yaşlarına boğuldu
tüm şehir.
oysa ben,
hiç ağlamadım.
bana ait olduğunu,
sadece benim olduğunu bilmenin
o tanrısal mutluluğu
sardı dört bir yanımı.
gülümsedim.
..
şimdiden özledim seni.
..
ve hatta
bu sabah erkenden uyanıp
duvar kağıdı yaptım
fotoğraflarından.
sonra bildiğim
bütün kız isimlerini
tükürdüm tozlu gökyüzüne.
duvara baktım,
gülümsedim.
..
iki gün önce gittin,
şimdiden özledim seni.
kokunu unutmuşsun yatağımda,
aldım sakladım.
ve hatta
bu sabah erkenden uyanıp
saatlerce sarıldım yastığına,
sana.
..
çok özlemişim seni.
özlemimi aldım, sakladım
geleceğin güne.
Sedat Doğan
05 Ocak 2010
01:04

*Yılın ilk şiiri, yılın en önemli sınavının öncesi, yaşanmamış bir yılın en güzel gecesi.

Ne kadar acayip birşeymiş insanın yüreğinin kanaması.
Oysa düne kadar, gözlerine her baktığımda yeniden doğuyordum ben.
Tanrısal bir kokun vardı,
Seni öpmeden ölürsem kanım akmaz diyordum.
Bazen ne zaman çekip gideceğini bilmek iyidir!
Hoşçakal diyemiyorum ama kahretsin,
“Güle güle”den ibaret bütün veda sözcüklerim.
Ezberimde bütün ayrılıklar oysa, tükenişlerimiz.
Birbirimizden yeniden yaratışımız birbirimizi, ezberimde.
Çok sevdiğim bir şiirdin, dilimde türkü.
Dudak payımdın,
Cebinde para unuttuğum.
Ben seni düşünüyordum,
Haydi itiraf edeyim,
Bir hediye hazırlıyordum sana, solmuş karanfillerden.
Öldün.
Yarım kaldık.
En sevdiğim yerini beklerken en sevdiğim şarkının,
Birisi ismimi söyledi, dönüp baktım.
Yarım kaldı.
Bir daha anlatamadım kimseye seni.
Dahası, kendim bile unuttum senin için yarattığım dünyayı:
Gel bak sana bir tanrı getirdim.
Gel bak bir tanrı yarattım senden.

Sedat Doğan
16 Aralık 2009
03:11

*Ümit Yaşar Oğuzcan’ı saygıyla anarak.

sözcükler,
kafamda her biri.
ve harman birbiriyle.
şimdi hayat bir kavgadan ibaret,
sevgiyle yenmeye çalışıyorum.
sevgi-sevgililer kafamda,
gözlerimin önünde,
harman birbiriyle el ele, kol kola.
ve içimde sevdam,
yalnız olabildiğince.
adını anıyorum sessizce,
yıldızlar falan kaymıyor.
bu kentte senin adın
geçtiğinde artık
bir başka insanı anlatırken bile,
ışık yılları boyunca duruyor yaşam.
ama ben hala sana yazıyorum,
adresi olmayan zarfların
içine koymak üzere.
ben hala seni yazıyorum,
uzun soluklu bir romanı
anlatır gibi yeryüzüne.
ve ben hala yazıyorum,
bilmesen de,
parmaklarımı kanatırcasına,
çıldırasıya, ölesiye.
anlamıyorsun.

Sedat Doğan
26 Kasım 2009
23:53

Uzunca bir zaman önceye dönüp, şu satırı çakıyorum beynime:
Hiç yaşanmaması gerekirdi belki de.

Ama her zaman olduğu gibi ‘hayat’ diyorum. Kimin başına neler getirmiyor ki, bir başkası.
Ben ve başkalarından bahsediyorum, senden değil. Meyhanelerde tüketmiyorum artık günlerimi. Veya bir sarhoşa dert yandığım olmuyor artık. Uzunca bir zaman yazmadım ‘kendim’ hakkında bir şeyler. Olmadı, ‘mevcutlu’ yazdırıyor artık kalbim harfleri kağıtlara. O kadar çok yazdım ki bugün, sayfalar, sayfalar, sayfalar. Bitmek tükenmek bilmedi dilimin ucundan akmayan sözcükler. Henüz bitmedi de. Hala yazıyorum, bu yazı bitecek, ben yeni bir sayfanın altına adını yazıp bir başka hikaye yaratacağım kafamda. Ya da bulduğum güzel bir hikayenin başrollerini değiştireceğim. Sevda zor şey. Sevdalanmaktan zor değil ama. Birini sevmek zaman ister, çok zaman, epey uzunca. Ama tarifi olmayan iki şey vardır dünyada: aşk ve zaman. Kimseye anlatamazsın aşkını, çünkü aşka bağlı hiçbir sözcük yoktur hiçbir milletin dilinde. Ha bir de zaman var, ‘aşk’ı tüketmenin en iyi yolu. Ama bir saatin referansı ancak bir başka saattir. Asla tutturamazsınız zamanı, siz ona “şu saatte” görüşelim dersiniz ama, ya onun saati ileridir, ya sizinki geri. Söyleyeceğim o kadar çok şey var ki, ringe aldım hayatı, tekme tokat dövüyorum şu anda. Kazanan falan yok ama, kavganın kazananı olmaz. Kaybeder iki taraf da. Sahi, bu kavganın neresinde yanıldık biz? Hiç vurmamamız mı gerekirdi birbirimize, ya da hiç başlamamamız? Başladık ama. Bir kavgaya giriştiysen vuracaksın, mertçe olacak ama. Eskiden avuç içi kadar kalbime sığdırdığım ‘seni’, yüzlerce sayfaya sığdıramıyorum şimdi. Kavga ediyorum kendimle, kağıtla, kalemle, dilimle. Ne kalemimi tutmak istiyor elim, ne dilim söylemek. Kağıdın da yazılmak istediğini hiç sanmıyorum, hele bu satırları. Her kelimenin gölgesi düşüyor ışığa çarpıp. Öyle derin ki, her birinde yüzlerce anlam. Hayır, hiçbirinde kafiye falan da yok. Aramıyorum öyle süslü şeyler, ben anlatayım da anlatacağımı, “ustalar” olmamış desin. Kapkara bir gökyüzü var, sis, duman. Sanki kıyamet kopmak için an bekliyor. Tanrının avcunun içinde ama dünya, fırıldak gibi atmış bir köşeye, dönüyor. Az kaldı ama, birazdan doğar güneş, sonra ben hiç tanışmadığınız, daha önce hiç görmediğiniz, ne düşündüğü hakkında en ufak bir fikre bile sahip olmadığınız adam olurum yeniden. Güneş doğar. Ve kuşlar anlamsız bir gevezeliğe bürünür, hiç sevmem oysa kuşları. Belki de seslerini. Yine de huzur verir. Belki seni de sevmiyorum, sevmeyi seviyorum ve bir tek seni yakıştırabiliyorum sevdaya. Her neyse: Sonunda Güneş.

Sevdam biter ben ölürsem, güneş doğar ama, galiba.
Sana gelemiyorum, ölüme gelemiyorum.
Tanrı izin vermiyor buna.
Tam diyorum ki bitti artık “sana” dair yazacağım her şey, artık elveda diyebilirim dünyaya, yeniden doğuyor güneş.
Ve ben korkarım, sabahları ölemem.
Sesin iyi geliyor ama korkularıma.

Ölürsem ağlar mısın?

…

olur olmaz gecelerde
arıyorum ya seni,
ses çıkartmadan.
telefonun diğer ucundaki ses
“gel” diyor sanki bana.
gelemem ama,
firardayım.
yeni kurtuldum aşktan.

Sedat Doğan
20 Kasım 2009
01:50

…

yeni değil bu halim,
uzun süredir yazmıyorum.
gittin gideli sen,
kimse tutmuyor kalemimi.
ve ben hala
nasıl yaşayabildiğime
anlam veremiyorum.
…
inandığın bir şey yoksa
yaşamak kolaymış meğer,
bütün sorumsuzlukların
gölgesinde soğuk
bir yazı aşındırmak.
ama koymuyor artık
yalnızlık.
gün be gün
çirkinleşen şu dünyada,
hayallerimi yıkmayı
çoktan öğrendim.

Sedat Doğan
4 Kasım 2009
17:36

hiç durmadı bugün hayat.
olabildiğinden hızlı koştu
akrep ile yelkovan.
bense,
akıntının ortasında
mahsur kalanlardan
kimi kurtaracağımı şaşırdım.
ulaşamadım ama
hiçbirininin bedenine,
kimseyi yaşama döndüremedim,
kendimi de.
nesnelerin dünyasında
yerini almmış oldu
ekimin yirmiyedisi de böylece.

Sedat Doğan
27 Ekim 2009
21:19

öyle uzaklara bakıyor ki gözlerim,
ufuk noktasının bitip
güneşin kararmaya başladığı
bir yerlerde öylece bekliyorum.
senden bahsediyorum saatlerce,
bir başkasına değil, kendime.
‘taa’ ile başlayan cümlelerin
uçsuz bucaksız anlatışlarında
takılı kalıyor
bütün sevda sözcüklerim.
sonra ses tellerini
parçalayıp gelen
sesini duyuyorum
telefonun diğer ucunda.
ve susuyorum.
bir yerlerde,
herhangi bir şekilde
yaşadığını bilmek
yetiyor da artıyor bile.

Sedat Doğan
20 Ekim 2009
01:58

her sabah
bütün dünyaya küfürler savurarak
uyanmak var ya,
işte o koyuyor insana.

Sedat Doğan
10 Ekim 2009
13:24

gözlerin boyuna elerdi dünyayı,
ilk tanıdığımda seni.
ya ondördündeydin, ya onbeşinde
tam hatırlamıyorum doğrusu.
sadece çiçekler ekmek için
sıyrılırdı dilin
dişlerinin arasından.
gözlerin boyuna dünyayı kucaklardı.
şimdi dudaklarını araladığında ise
her kelimen,
söylediğin bütün doğru şeyler,
bir yalanla sevişiyor.
yeni anlıyorum:
seni tanıyamadan kaybetmişim.

Sedat Doğan
08 Ekim 2009
02:49

sadece sarılasım vardı sana,
ellerimi kavuşturtmadın
sırtının patika yollarında.
belki ‘seni sevdiğimden’ bile
söz edecektim,
söyletmedin.
bütün sözcükleri yutup
en doğru olanı yaptım
ben de kendime göre
adını anmadım kimseyle,
bahsetmedim suskunluğumdan
-suskunluğumuzdan-
anlatmadım,
-anlatamadım- hiçbirine
bir hiç olduğumuzu.

Sedat Doğan
4 Ekim 2009
02:47

bembeyazdı tenin,
öyle güzeldin ki.
kiremitten koyu ama,
gül kurusundan açıktı saçların.
hiç kimsenin bilmediği
bir dağ evinden
çıkıp gelmiştin sanki.
yüzünde anlamsız bir
gülümseme vardı,
sanki sonbahar çoktan gelmişti de,
sen hala yazı yaşıyordun.

Sedat Doğan
2 Ekim 2009
12:26

şimdi diner bütün gürültüsü şehrin.
uzak yerlerden gelen
silik bir kekik kokusu ruhumu okşar.
sokakta gördüğüm herkese aşık olurum.
adlarını bile bilmem gerçi,
yine de seni hatırlatır hepsi,
ayrılıktan önceki son saniyelerimizi.
dururum sonra bir köşede,
ve farkederim:
gözlerim seni aramıyor,
kimi sevsem senleştirmeye çalışıyorum.
ve kalbim sende değil aslında,
her yeni sevdama
senden geriye kalanlarla başlıyorum.

Sedat Doğan
26 Eylül 2009
02:59

acele et,
çok vaktim yok.
birazdan görevliler gelip
alır beni.
sonra daha önce
adını hiç duymadığın
bir semtteki cezaevine
ziyaretime gelirsin belki.
cezam belli,
müebbet sevda yerim
bu gidişle.
aşikar suçum,
ilk defa bir davada
hem maktül, hem sanığım.
kendimi öldürdüm.

Sedat Doğan
25 Eylül 2009
02:51

sevdam, sevdalandığım
öldü.
şimdi düşünüyorum da,
senin adını
bir başkasınınkinin
yanında andığımda,
hala kara ve çılgınca şeyler
geliyor aklıma:
gençlik ve getirdikleri.
ama atlatıyorum galiba
yavaş yavaş,
sevdanın ezberlettiklerini.
bütün öğrendiklerimi
unutturacak birini bekliyorum.
hiçbir noterin onaylamayacağı
aşklarda gözüm.
hayır yükseklerde falan değil:
şuracıkta.
mutlu bile sayılırım belki,
hayat güzel,
her gün akşam oluyor.

Sedat Doğan
24 Eylül 2009
02:06

seni seviyorum bile demek zordur,
alışkanlık haline gelmişse sevdalar.

Sedat Doğan
20 Eylül 2009
13:03

yürüyerek yol alabileceğinizi
sanırsınız her daim.
mutlu bile olacağınızın düşüncesi
kafanızın içindedir belki.
ama kışları soğuktur her zaman,
bulutludur hava.
mum ışığında
sevda aranmayacağının bilincine,
ilk kesin ayrılığınızdan sonra
kanaat getirirsiniz,
ve çok da geç değildir aslında.

günler günleri kovalar,
haftanın başı ve sonunu hatırlamazsınız,
ay ve güneş olabildiğince
hızlı koşar,
siz bir otobüs camına
adınızın baş harfini yazdığınızda
sevdiğinizinkiyle birlikte
aslında bir hiç olduğunuz aklınızdadır,
sadece sözcüklerden ibaret.
siz bir şiir için
“onu” anlatan bir isim düşündüğünüzde,
aklınızdadır onu anlatabilecek
hiçbir kelimenizin olmadığı,
zehir zemberek bir küfürden.

zorlu geçer yirmili yaşların sevdaları,
mutsuzluk baş rol oynar
bir çoğunun senaryosunda.
ama yine de çabalarsınız,
hiç yemek yapmayı bilmeseniz de
bütün sebzelerden, baharatlardan
birer tutam hazırlayıp
mükemmel bir şeyler
koymaya çalışırsınız ortaya.
bütün tadlar bir arada olmaz ama, barınamaz.
hiçbir zaman tatlının yanında
acı yoktur mesela.
veya hiçbir mutluluğa gözyaşı yakışmaz,
film palavrasıdır sevinçten ağlamalar.

hayata yeni bir şeyler katmanın
çok zor olduğunu anlamanız
biraz zaman alacaktır.
yaşamınıza farklı renkler getiren değişikliklere
sevinemezsiniz çoğu zaman,
aslında sonunda bulduğunuzu sandığınız
her yeni şeyde,
bir başka şeyi kaybediyorsunuzdur.
gece olur ay ortaya çıkar ama,
güneş gider mesela.
belki de budur mutsuzluğunuzun mayası.

her şey bir gün sona erer,
sevinçler, sevdalar, seneler, hayatlar…
ama mutsuzluk asla bitmez!
çünkü,
karanlığın çizgisine koymuşlardır umudu.

Sedat Doğan
14 Eylül 2009
14:52

acıtır bütün tutulmayan sözler,
ve nedendir bilmem
şerefsizliği hatırlatır
bana hep.

Sedat Doğan
11 Eylül 2009
13:29

kelimelerin bitip tükenip
anlamsız kaldığı bir yerde,
sevişmeye çalışıyoruz.
ve bu hikayede yol almak
öyle zor ki,
her yer karanlık.
ağzımı açsam,
alınacakmışsın gibi bir
halin var.
konuşmak lazım ama,
konuşmak.
sevmek için,
sevişmeler yetmiyor.

Sedat Doğan
8 Eylül 2009
14:20

artık ayrılmalarımıza
hiç üzülmüyorum bil.
bir, üç, beş.
zaman geçiyor.
ve sen her özlediğinde
iyi hatırlıyorsun
telefon numaramı.
bakıyorum,
cevapsız çağrılar falan.

Sedat Doğan
7 Eylül 2009
15:10

bir garip titriyor içim,
anlamsız.
bakıp duruyorum uzaklara
gözler gibi
birinin yolunu.
ama ‘eskilerde’ kaldı
böyle aşklar.
şimdi hayat izin vermiyor
tüketmem için
gözyaşlarımı.
-sadece-
ağlıyorum.
-sadece-
sen yoksun diye.

Sedat Doğan
03 Eylül 2009
11:13

anlatabilseydim kendime seni
daha kolay unuturdum belki.
ama sen denince,
bir ölüm sessizliği
yerleşiyor içime.
öylece kalıyorum.
kelimeler dökülmez oluyor
dudaklarımdan,
tenim hissetmiyor bile
soğuğu.
bir veda havası
gelip konaklıyor
gözbebeklerimde,
bakamıyorum bile yüzüne,
hayır uzaklardan falan da
gelmiyor bu sefer,
tam içimden.
‘hayat’ işte diyorum, hayat.
acıtmadan unutturmuyor.

Sedat Doğan
30 Ağustos 2009
09:03

Sedat Doğan
28 Ağustos 2009
13:44

hani sözcükleri bir bir
boğazıma dizip,
çekip gidiyorsun ya
çekilmez oluyor
bu kara kaplı sevda.
benle olmak değil istediğin
geç de olsa anlıyorum.
sadece,
senin olmayacağımın korkusu
titretiyor parmak uçlarını
ayrılık gündeme geldiğinde.
ve bu çok kalleşçe.
küfür gibi sevdaya, sevdalıya.
olsun,
ağzın hep bozuktu senin zaten.
konuşmayı yeni öğrenen
çocuklar gibiyiz artık.
bakışlar yetmiyor
onarmak için yaraları.
yine de hala,
sebeplerim var
geceleri seni düşünebilmek adına.
aşkın sahoşluğunu,
unutmadım hala mesela.
damağımda.
ve bil ki,
mazeretim aşk.

Sedat Doğan
27 Ağutstos 2009
09:52

nasıl unutacağım seni,
bilmiyorum.
tekrar yaratılıyor dünya
gözlerimi her açtığımda.
ellerimi uzatsam,
sonsuzda bedenin.
ismini sayıklarken uyanıyorum,
geceyarıları.
ve hiçbir canlı,
aşka bir mana bulamıyor nedense.
tanrıya dahi inanırdım belki,
bu kadar mükemmel olmasaydın.
seni nasıl unutacağımı bilmiyorum!
güneş her sabah
yeniden doğuyor ya,
ona güveniyorum.

Sedat Doğan
23 Ağustos 2009
06:00

birden sessizliğe bulanıyor yüzün,
eski bir ezginin soğukluğunda.
kalbinde bir nota defteri.
bütün ayrılık şarkılarını
ezbere biliyorsun,
hiçbiri acıtmıyor ama seni.
tecrübelisin,
kim bilir kaçıncı ayrılığını
yaşıyorsun.

Sedat Doğan
20 Ağustos 2009
13:44

sende garip bir şeyler var,
anlayamıyorum.
bıçak gibi saplıyorsun
sözlerini.
hiç yoktan,
yoğun bakım sevdamız.
hiç yoktan gözyaşı,
acı.

Sedat Doğan
19 Ağustos 2009
02:59

kokun,
bir yerlerden
sürüklenip geliyor odama.
usulca dolaşıyor
bedenimde,
sarhoş ediyor beni.
bir ezgi aralıyor dudaklarımı,
aklım başımdan gidiyor.
kalem ve kağıt,
sular seller gibi
havada.
bir yerlerde çocuklar ölüyor.
bir adam,
kapısını çalıyor eski karısının
bağıra çağıra.
tanrı,
yeryüzünü yeniden yaratmak için
yer arıyor sanki.
kıyamet koptu kopacak.
kafam sende,
seni düşünüyorum seni!
çıkmıyorsun aklımdan bil.
sarhoşum.
dans ediyor kelimeler
gözlerimin önünde.
ve belki de bu yüzdendir,
isminle başlayan
hiçbir şey yazamıyorum.

Sedat Doğan
18 Ağustos 2009
03:07

Vay be. Ne kadar zaman geçmiş. İlk değişmenin, “acaba tedirgin olur mu?” tripli deyişleri daha dün gibi. Nasıl da peşinden ayrılmamış akrep yelkovanın. Galiba biraz da hızına yetişme gayretiyle, her atılan turda biraz daha hızlanmış. Özlemiş! Yetişmek, değişmek amaçlı zamansız randevulara geç kalırım korkusuyla, ön safha koşucularından olmuş. Vakit tanımadan sormuş, sorgulamış, sevmiş. Bazen çat kapı çıkagelmiş, programsız buluşmalara. Vakit hızlı geçse de, iyisiyle kötüsüyle bütün olaylar tam olması gereken zamanda, yani vaktinde patlak vermiş. İyi ki de böyle olmuş. Hiçbir şey için geç kalmamış olmak yakışıyor sevene. Güven, ne acayip bir şey. Hatırlasana ne zorluklar atlattık birbirimize güvenene kadar. Ama biliyorsun, güvensiz, hiçbir sevgi yetişemez. Bazı zaman ardından pişmanlık duyulacak, aceleci adımlarla, dedim ya ön safhada, hüzünlü-ani ayrılıklar yaşanmış, ama hiçbiri yıldırmamış, yıldıramamış. Ayrılıklar. Pek çoğu, onlarcası. Dayanamamış ama bu kalp birleşikliği, beden ayrılığına, affetmiş seveni sevilen. Kıskanç adamımdır bilirsin, bazen bu kıskançlığım nedensiz yere, vakitsiz zamanlarda boş yere tartışmalar çıkarır. Ama bil ki yaptığım onca şeyin tek sebebi sana duyduğum katıksız aşktır. Ve şu an tek kaygım, gününün önemsenmeyeceği herhangi bir müddet sonraki bir gece yarısında, kalp kalbe olamayıp, aynı duyguları biraz da özlemle harmanlayarak, aynı satırlara karalamak zorunda kalmaktır.

Sedat Doğan
9 Kasım 2006

*O vakit, bu vakit.

bitti aşkımız.
acı bir çığlık asılı kaldı
sonsuz bir boşlukta,
o kadar.
kimse sahiplenmedi galiba,
öylece dinledik.
sonra karardı ortalık,
yeni bir hayatın
ilk belirtileri.
sanki dünya yok olup da,
yeniden kurulacak gibiydi.
ilk defa görüyordum
sanki gözlerini.
gülümsedin,
sıcaktı sanki,
dokunamadım ama.
böyle işte.
soranlara duyurulur.

Sedat Doğan
15 Ağustos 2009
13:00

kaçmak bu hayattan,
ya da kaçamak bakışlarından.
bulamamak endişesi
özlediğim o nefesi.
gitmemeye zorluyorsa seni
gitme bırak.
kalsın her şey
eskisi gibi.
bıktım artık loş gecelerden
sevgisiz sevişmelerden.
ne olur sus konuşma,
beni bana bırak.
bırak beni.
içerken seni hatırlamaktan,
yağmurda koşup ıslanmaktan,
bir parkta oturup ağlamaktan,
korkmuyorum ne aşktan
artık ne de sensiz
sabahlamaktan
hatırlamaktan
ağlamaktan.
ya da git,
bırak beni.
sevme artık hiç kimseyi,
sevgini ve kendini
al götür,
bırak beni.

Sedat Doğan

*Çok eskilerden bir tarih,
aslında şiir olarak yazmadım bunu.
Bir bestemin sözleri diyelim.

bizi düşündükçe,
sözcükler fırlıyor içimden.
onlarcası yarışıyor,
daha iyi anlatabilmek için seni.
bir cümle çakılıveriyor
kalbimin orta yerine,
donup kalıyorum.
gerçekten de,
yüzün,
bir manolya bahçesinden
kopup gelen
ilkbahar esintisi.

Sedat Doğan
10 Ağustos 2009
14:48

Ne ara incitebildin beni bu kadar bilmiyorum. Ama öyle bir aralıkta ki şuan kalbim; ne sonbahara merhaba diyebiliyor, ne yaza elveda. Hayır, ağladığım falan da yok. Sadece fazlasıyla incindim ve kendimi nasıl tamir edebileceğimi düşünüyorum. Her gece içinde sen olan rüyalar görüp, sabah sensiz uyanmak ne demek biliyor musun sen? Artık bünyem dayanmıyor galiba. Uyanır uyanmaz, bir uyku hapı daha. Sonra Alice harikalar diyarına gidiyor gaiba. Ben burada kalıyorum böylece. Saçma sapan bir boşluğun içinde, ayda yürüyüş adımları atıyorum, uzaklara hasret. Seni çok özlüyorum, seni çok özlüyorum. ” Öyle uzaksın ki, üflesem soğuyacaksın”. Sana doğru koşuyor ayaklarım, ilk defa yürümeyi öğrenir gibi. İlk defa birini sevmiş gibi bağlı kalbim, kopamıyor. İçimden bir parça aldın kopardın. Zamanı da çaldın benden, bir yerlere sakladın. Şimdi ne saniyeler geçmek biliyor, ne sevgim son buluyor. Sadece onlarca kelimeyi, sessizce kağıt aklığına yansıtabiliyorum. Anlatsın şiirler, yazılar, boş kağıtlar: Kelimelerin Sessizliği! İsyan etmiyorum, kızmıyorum da. Kendime hayretim. Nasıl bu hale gelebildiğime şaşkınlığım. Bazen bakıyorum da aynaya, sanki ben değilim de o, mükemmel bir ışık oyunu seyrediyorum sahnede. Bana hiç de benzemeyen o adama kızgınlığım! Ne kendi kalbinden atabiliyor seni, ne kavuşabiliyor. Bu ben olamam. Hani güçlüydüm daha 2 ay öncesine kadar? Hani taştan bile olsa kelimeler, evirip çevirip hizaya sokardım? Yapamazmışım demek ki. Şimdi zaman koşarak uzaklaşıyor benden, öylece geçmişte kalıyor bedenim. Hayır dönüp arkama falan da bakmıyorum, göz bebeklerim ileriyi görebilmek için küçülüyor. Hiçbir şey göremiyorum. Artık tek istediğim, ismini unutabilmek, her gece sarhoşlara tekrarladığım.

Sedat Doğan
8 Ağustos 2009
12:06

…

“Bir ayrılışa daha hazır değilim galiba. Ya da yok artık dökebilecek göz yaşım, ilk günlerdeki gibi. Bir kaç ufak tartışmanın hissettirdiği yeniden ayrılma korkusuyla, göz yaşlarımın serinliği altımda yazmış olduğum satırlar bunlar, devrilen altıncı biradan sonra. Bugün bir ilişki bitecekse eğer burada, veya çok sağlam bir iki gurur tribi tam da rayına oturmak ta olan sevdamızı bitirmek için kalbimizi zorlayacaksa, ama yine de bu bitirme işi karşılıklı olacaksa, yol vermeye hazırım ben her türlü gurura. Her kalpte -ilişki tohumlarının göz yaşları ile sulanıp, çimlenmeye, büyümeye ve hatta çiçek vermeye bırakılan, en çok korunan ve en ufak sarsıntıda en büyük darbeyi yiyen yerde-  elbet de oludu bir şeyleri yıkmaya veya yapmaya meyilli hummalı bir kaç çalışma, ama adı ayrılık olmamalı bunun adı galiba. Eğer bugün bir şeyler biterse burada, ben seni unutmaya çalışsam da kalbim en saf duygularını besleyecek bedenine, yüreğine, ruhuna. Biliyorum adımın üzerine çizgiyi çektiğin an, kötü niyetten uzak, artık sevmekten yorulmuş şekilde bırakacak yüreğin kalbimi, en saf haliyle. “

…

Beynim 26 Eylül 2006’da dans ediyor… Bir ölüm dansı bu,  yerliler bile yapmaz. Kimse kalbiyle oyun oynamaz. Geçmişten geliyor sevdam, geleceğe gidemez, güneş her yeniden doğduğunda bir gün çalar çünkü gelecekten. Bütün düşlerim dün ile bugün arasında, yarın bilinmez.

Seyircisi olmayan filmimizin iki fanatiği olarak da kalabiliriz, biletleri çöpe de atabiliriz. Aslında umut dolu yazılar bunlar, ama sanırım ayrılacağız. Kahır dolu cümleler yazıp da üzmek istemiyorum seni, kendimi. Bu düşüncelerin tamamı bile paramparça ediyor içimi. Sonuç ne olacak bilmiyorum tabi. Ama yine de bütün bu olası senaryolara rağmen -eğer çöpe atmazsan- yıllar sonra tozlu mektupları karıştırıp da içinde yukarıdaki satırların yazılı olduğu ufak el yapımı zarfımı görürsen eğer, yüzünde minik bir gülümseme, haz ifadesi oluşabilmesi dileğiyle.

Sedat Doğan
7 Ağustos 2009
14:11

gözlerinden akan bir damla yaş
bir başka mevsimin
soğukluğuna götürür beni.
daha önce hiç dinlemediğim
bir müzik çalınır kulaklarıma,
ağlamasan hatırlardım belki.
adını dahi bilmediğim
bir şehrin havasındadır kafam,
uzaklara gitmenin
iyi geleceğinde.
mutlu bile oluruz belki
uzun bir müddet
birbirimizi görmeyince.
en azından “belki”lerle dolu
cümleler dolaşmaz
gözbebeklerimizde.
zaman akar ama,
akrep yelkovanın peşindedir,
bırakmaz.
sonra geceler,
anlamsız gelmeye başlar birden.
o aklımdan çıkmayan koku
tanınmaz hale gelir.
gözlerim dolar,
ulu orta ve sık sık.
ve bir gece aniden
aklıma bir ölüm fikri
gelip yerleşir,
orada kalır.
her yeni sabaha
gözlerimi açtığımda,
boş bir kurşun kovanı
yanıbaşımda.
ölürüm!
gün be gün yeniden.
ta ki seni unutup,
yeniden doğana kadar.

Sedat Doğan
6 Ağustos 2009
12:46

şimdi gece “ikibinaltıyla
üçyüzatmışbeşi” çarp oradayım işte.
yorgun değilim, umarsızım yalnızca
geçmişle geleceğin öpüştüğü yerde bir nokta
gibiyim ve çoktan dürüldü defterim
uçurumlar üstünde uçuşur dizelerim
onlara köprü olacak bir beden yoksa da

Sedat Doğan
5 Ağustos 2009
12:40
*Ahmet Erhan’a saygılarla.

o kadar garip ki yaşam.
hangi deliğe yerleştiğini
kestirmek zor.
sevgilinin nefes alışında,
bir nefes cigarada belki.
hayattan zevkler furyası ha!
yalan.
parliament gece kuşağı
sona erdi.
sonuçsuz görüşmelere
gerek görmediğimden,
susuyorum artık.
yaşama dair
yüzlerce cümle geçse de
aklımdan,
yazmıyorum.
ve yer kalmadı kalbimde
bir kahvelik davet için
eski aşklarıma.
sıkıldım.
hem de çok,
biliyorsun.

Sedat Doğan
3 Ağustos 2009
8:08

Sana elveda demek zor. Her denemeye çalıştığımda yüreğim acıyor, nere olduğu bilmediğim bir ülkenin soğuk bir şehrinde hapsoluyorum. O kadar zor ki artık sana kızamayacağıma kendini alıştırmak, o kadar zor ki artık nefes almaksızın seni koklayamayacak olmak… Tüm bunları düşünmek, en zoru aslında. Sadece nasıl elveda edeceğimi bilemiyorum. Bir çocuk kararsızlığında gidip geliyor kalbim, ne yandan baksan sevdalı. Saçma sapan bir türkü dolamış ağzıma, nereye gittiğimin bilincinde olmadan saçma sapan bir otobüs yolculuğu yaşıyorum, hayır otobüs camlarında falan da yitmiyor adın, aklımda! Asında seni unutmak isteyip istemediğimden de emin değilim ama ben unutamasam da sen unut istiyorum, bir de benim unuttuğumu düşünmeni. Yeni bir dünya dizildi işte karşına, şanslar, şanslar… Değerlendirmek avuçlarının arasında.  Çok güzel ilişkiler yaşaman dileğiyle. Şimdi hayatım ipince bir çizgi gibi ve bir alkoliğin avuçları arasında… Şimdi gecelerim soğuk ve sensiz, başka kadınlarla… İki parmağımın arasında hayatım, yapamam ama biliyorum. İçimde öyle güzelsin ki, seni öldüremem. Sana elveda demek çok zor, bu yüzden ancak şöyle söyleyebiliyorum: Sensiz bir hayata, merhaba !

Sedat Doğan
01.08.2009
14:34

her şey acıtmaya başlar birden,
bütün söylenen sözler
yüreğinizin bir ucundan girip
diğerinden çıkar.
ne olacağını bilmediğiniz
bir kararsızlık içinde,
o fikirden bu fikire
uçurtmalar uçurursunuz günlerce.
bir dizi gereksiz düşünce
üşüşür kalbinize,
söküp atasınız gelir.
ama çok zordur,
böyle unutamazsınız kimseyi.
hiçbir sevdalıya,
kalbini kırarak
“hoşçakal” diyemezsiniz.
bu şekilde davranarak,
ağzınızdan dökülen sözlerle
bir zamanlar çok sevdiğiniz,
bakmaya doyamadığınız
o buğulu gözleri,
ancak incitirsiniz.
yıllar, yıllar sonra
bir adli tıp morguna
ziyaretine gidersiniz.

Sedat Doğan
31 Temmuz 2009
11:31

öyle bir zaman gelir ki
yapayalnız hissedersiniz kendinizi
şu kocaman dünyada.
aşktan bahseden şarkılar
anlamsız gelmeye başlar zamanla,
kalbinizi teslim ettiğiniz kadın
çoktan çıkıp gitmiştir çünkü.
ondan kalan eşyaları
çöpe atasınız gelir,
sarılarak uyumanıza rağmen.
eskiciler bile almaz gerçi.
her gece
bir başka meyhanenin kapısını
yumruklamaya başlarsınız
veresiye.
sonra kendinizden nefret edersiniz,
bir başkası
duvarlarınızı kırıp
içinize girdiğinde.
kaçarsınız kalbinizin
bir başkasına tutulma isteğinden
bir gün geri döneceğinin ümidiyle,
dönmez.
geç kalmışsınızdır unutmak için,
ve bir daha asla
başaramayacaksınızdır.

Sedat Doğan
30 Temmuz 2009
10:17

bittiğine inandırmak kendimi,
bir daha asla eskisi gibi
olamayacağını düşünmek
parçalıyor içimi.
henüz gün aydınlanmadı daha,
biz ayrıldık ama
ne acelemiz varsa.
artık isimlerimiz sadece
uzun otobüs yolculuklarının
buğulu camlarında parıldayacak.
ve sonbahar akşamlarının
ıslak kaldırımlarında
hayat bulacak,
göz yaşları ile.
sorarsa eğer birileri beni,
adım geçerse
koşarak kaçmak istediğin
bir sohbette,
hatırlamıyorum dersin.
ne olur bırak kalbini
benle kalsın.

Sedat Doğan
29 Temmuz 2009
8:41

sözcükler değil içimi acıtan,
yaşanmışlıklar.
artık yeterince ağır gelmiyor
yazılabilir şeyler
kırmak için kalbimi.
damarlarımda ama anlatamadıklarım,
yazamadıklarım.
ve kalbimde,
en derinimde
şerefsizliğin bini bir para.
yeni bir mevsime hazırlanıyorum,
eski günlere özenen.

Sedat Doğan
28 Temmuz 2009
9:18

düşündükçe paramparça oluyor içim.
peki ya şimdi,
şimdi ne olacak,
başka birinin kollarında
gördüğümde seni?
iyi bir intihar sebebi
belki ha?
ölmem gerekecek mi
her adın geçtiğinde?
garip noktalamalar beynimde.
belki de ilk defa kullanıyorum
soru işaretini şiirlerimde.
ufak bir iç kanama,
beynime dayadım namluyu,
haberin yok.
darmadağın suratım,
henüz sıkmadan hem de.
görmüyorsun,
firardayım.
kaçacağım senden hep,
kendimden.
ve artık dört paket sigara
içiyorum günde.
Sedat Doğan
26 Temmuz 2009
23:53

sarılırken öyle derin
hissettim ki sevdanı,
sandım ki bir ömür boyu
bırakmayacaksın kollarımı.
yanılmışım.
şimdi gül kokulu
sarı saman kağıtlarımın hepsi
ait oldukları yere gidiyor.
kapattım tüm kapılarımı,
giremezsin.
içim nasıl acıyor.
hüzünlü bir vals gösterisi
var yüreğimde,
nedense ağlıyorum.
eskilerden bir gün geliyor
aklıma yeniden,
gözlerimde yaşlar.
neyse, boş laflar bunlar.
biraz daha beklersem eğer,
treni kaçıracağım.
gitmem gerek,
sevgiyle, muhabbetle.
gidiyorum,
vadesini çoktan doldurduğunu
ne yazık ki yeni anladığım
bu koca aşkı
tek başıma tüketmeye.

*Ayrılık öncesi son diyalogdan sahneler.

Sedat Doğan
24 Temmuz 2009
11:08

Bu gece öyle uzun sürecek ki, yıldızlar sağa sola uçuşmak için yarışacak.
Seni gördüm bugün.
Tüylerim hala diken diken bak. İçimde acayip bir ürperti var.
Ne kadar özlediğimi farkettim, gözlerindeki o ateşi yeniden hissettim, tenimi yaktı.
Sahi, geçen yıl bu gün ne yapıyordum ben? Ondan önceki yıl? Peki ya ondan da önceki?
Geçmişim, geçmişte kaldı sanırım, geçmek üzere.
Geçti.
Bu gece gül tenini okşayıp, uykuya dalacağım.
Parmaklarımda tenin.
Bu gece ağzımda alkolün kokusu çocuklar gibi oradan oraya koşacağım.
Gözlerimde sen.
Bu gece hiç tanımadığım birinden çakmağını alıp, cigaramdan derin bir nefes alacağım.
Ciğerlerimde kokun.
Ve bu gece öyle uzun sürecek ki, martılar bile sokağa çıkmak istemeyecek.

Sedat Doğan
21 Haziran 2009
12:17

yapılmaması gereken
şeyler yaparsınız önce,
sonra keşke ile başlayan
onlarca kelime
dökülüverir ağzınızdan.
hiçbir şey
ifade etmeyecektir ama
kırık bir kalpten
daha kötüsü,
ancak ölü bir bedende
bulunabilir.

Sedat Doğan
20 Temmuz 2009
08:15

bak ne kadar çoğaldı harflerim,
hepsi orada işte, kalbimin içindeler.
hiçbirini düzene sokabilecek
gücüm yok ama.
onlarca karmakarışık sözcük
olarak kalacak bir çoğu aklımda .
sonra yeniden seveceğim birilerini,
aşık bile olurum belki.
tekrar hizaya girecek tüm kelimeler,
başka bir kadına yarım ağız
“seni seviyorum” diyebilmek için.

Sedat Doğan
19 Temmuz 2009
13:05

zamanla her şey düzelir dedik,
olmadı.
şimdi bu şehre
her yağmur yağdığında,
gözlerim doluyor.
güneşe aldanıyor bedenim,
kendimi çırılçıplak
sokağa atıyorum.
aklıma onlarca
soru işareti takılıyor.
ve ben hiçbir zaman
el ele ıslanarak yürüdüğümüz
o günü unutamıyorum.
belki de bu sebeptendir,
hiçbir şey düzelmiyor.

Sedat Doğan
17 Temmuz 2009
13:12

çocukluk hayalleri sona erdi.
küçük şeyler yetmiyor artık
mutlu etmek için bizleri,
bir avuç böğürtlen güldürmüyor
mesela yüzünü.
veya ufak bir gülümsemem
parıldatmıyor gözlerini.
bakışlar boyu
susuşlar yaşıyoruz,
gönlümüzde eski bir aşkın
parmak izleri.
sanki konuşsak,
verilen her sözü
bir başkasına
hediye etmek üzere
geri alacağız.

Sedat Doğan
16 Temmuz 2009
05:28

şunu öğrendim bugün,
yalnızım.
okursun bu iki satırlık şiirimi.
ne çok seviyordum onu dersin,
ve hatta belki
gözlerin bile dolar.
yalandan da olsa
birkaç damla gözyaşı
süzülüverir yanaklarından.
araya aylar girer sonra,
yıllar.
unutup gidersin.
ve bir başka adamın
dudakları dolaşır
ay teninde.
eski aşklardan hatıralar
gelir gözlerinin önüne,
beni hatırlarsın.
aramak bile istersin belki,
bir meyhanede demleniyor
olurum ben,
ağzımda bir tutam küfürle.

Sedat Doğan
15 Temmuz 2009
13:27

şimdi burada ıpıssız deniz.
gökyüzünü parçalıyor
tren raylarının soğukluğu.
içimde bir kıpırtı var,
neye yorsam hayırsız.
dalga sesleri
okşardı kulağımı,
orda olsaydım belki.
içime akardı
teninin sıcaklığı.
aşıklara özenirdik.

Sedat Doğan
14 Temmuz 2009
08:41

ne yapıyorsun sen?
sus.
duyacaklar bizi.
duymasınlar,
üzülürüm.
gözlerim dolar.
ve kork bundan,
bir ağlarsam,
göz yaşımda boğulursun.

Sedat Doğan
25 Haziran 2009
23:33

düşündükçe büyüyor sevgim.
iyisi mi unutayım ben,
ha deyince.
yalan!
duman çıkmıyor artık sigaramdan,
duvarlar üstüme üstüme…
her gece savaşıyorum,
sevdam dar ediyor bana hayatı.
hiç olmamış gibi davransak,
tüm bunların hepsi yalanmış gibi.
sanmam,
yüreğim hassas.
toz olur dağılır,
bir ufak kelimeyle.
gerçeği soruyorsan da söyleyeyim:
‘nefret ediyorum’ ve
‘seviyorum’ seni.
bedenime hapsettim gözlerini,
ağlıyorsun.
kanıyorum.

Sedat Doğan
13 Haziran 2009
01:47

kalbime kazıdım
son iki kelimeni:
biz ayrıldık.
şimdi sevdam upuzun ve duru,
uçsuz bucaksız.
şimdi kalbim çaresiz,
kırgın.
hiçbir şeyi çözmeye yetmiyor
artık zaman.
gülümsediğime bakma sen.
sanma ki
bir damla bile
yaş akmıyor göz bebeklerimden,
sakın kaskatı sanma yüreğimi.
içine düştüğün yalnızlık
ve çaresizliğin
hepsi ezberimde benim.

Sedat Doğan
12 Haziran 2009
02:27

kaybettim yüreğini,
bir tenhada gözlerimi bağlayıp
ağladım.
zaten oldum olası,
ufak bir kelimen bile
yeterdi gözlerimi doldurmaya.
sonrasını tahmin edersin.
tanımadığım her surata
sorarken ismini,
aslından en çok
kendimi arardım.
her akşam
eski günleri düşünüp
renk renk mumlar yakardım.
geleceğine inanırdım, yanılırdım.
seni çok arıyorum,
özlüyorum.
gittin gideli sen,
ayrılıkların bile tadı yok.

Sedat Doğan
11 Haziran 2009
01:09

bu yüzden sevmem geceleri.
bana seni hatırlatır.
gidişini,
daha nicesini.
sevgili diye,
sevdamı alıp koynuma
erkenden yatarım.
karanlıkla karşılaşmak istemem,
sevmez beni.
bütün küfrüm onadır çünkü.
ne zaman
siyaha dönse gökyüzü
kalbim anlamsız bir tedirginliğin
nedeni olur,
korkarım.
bir gün,
hiç unutmam cumaydı.
garipti,
sanki buz kesmiş bir sıcaklık
vardı aramızda.
sonra dilinden bir bir
döküldü kelimeler,
hayır cımbızla falan da almadım.
ben tuttukça dudaklarını,
sen haykırdın.
bıçak kapatmıyordu ağzını.
sonra gece oldu.
gittin,
beni ‘toz gibi’ dağıtıp.
bu yüzden sevmem geceleri.
bana seni hatırlatır.
bizi.

Sedat Doğan
4 Haziran 2009
02:24

Gittin. Aslında neden olduğu çok önemli değil. Ne olduğu mühim olan. Tüm çabalara rağmen, kabuk bağlamadı kanayan yaram… Birlikte büyüdük ha. Yanılıyor muyum? Öyle olmalı en azından. Yıllar, yıllar. Bir istedin, iki üç… Sayısı çok önemli değil. Elimden geldiği kadar teslim ettim sana yüreğimi. Bugün son kabloyu da kopardın yüreğimden, anlamsız, elektronik bir ses kapladı dört bir yanı. Yanıt vermedi bedenim bir daha. Peki şimdi ne olacak? Özgürsün. Hadi hayırlısı, peki ya ben? Ben hep buradayım biliyor musun? İlk defa şiir yazan bir yeniyetme cümleleri kuruyorum sanki, olsun. Yeniyetme sayılırım henüz. Düşünsene kalemimi sen tuttun, ilk defa yazarken. Bütün yanlışlarımı düzelten sendin. Şimdi ne oldu? Sen gittin. Önceki gibi, yüreğim kanıyor. Olmasaydı sonumuz böyle. Anladım ki, bende, sana yetecek kadar ben kalmamış. Aslında ben yanılmışım; yaz başıymış gittiğinde, bir aşkın ilk günleriymiş daha… Sonrası mı? Sonrası iyilik güzellik. Dedim ya, yüreğim kanıyor. O gün ayrılığa gittin sen. Beni çağırmadın. Ha çağırsan zaten gelmeyecektim, yine de incelik falan hani. Yok. Hikaye hepsi. Bugün yalvardım sana. Kendimden ödün verdim, ayaklarına kapanıp bir damla sevgi istedim. Bir damlasını bile vermedin yüreğinde büyüttüğünün. “Yok” dedin, ne kolay söyledin. Oysa ne yanlışlarına göz yummuştum, ne hatalarınla affedecektim seni. Olmadı! Olduramadık. Benim hatam değil, senin hatan bu sefer. Kendimi suçlamayacağım hiçbir şey için. Elimden geleni yaptığıma inanıyorum gerçekten. Şimdi ne olacak biliyor musun? Ben bilmiyorum. Bende aynı her şey. Sen özgürsün ama, aynı dediğin gibi, kareli falan ha. Olmayacak işlerin altına, olmayacak imzalar atmışsın ben yokken. Saygı duydum. “Deli kız”, “deli gonca” dedim kendi kendime. Kendimi kandırdım, avuttum kendimi, bileklerim sağlam dursun diye. Ben hiç kendime kıymadım biliyor musun? Bugüne kadar. Bugün yaptım. Hayat damarlarını kestim sevdamın. Kapına serptiğim gül kurularının hepsini topladım, sen gideceksin diye. Gelirken, girdiğim kapıların hepsini açık bırakmıştım zaten, geri döneceğim diye. İyi ki de öyle yapmışım. Ha, unutmadan söyleyeyim, bu yazdıkların da ne diye soruyorsan;  sana yazmıyorum, kendime tüm karaladıklarım. Sabah yok bana bu gece, son bir haftadır olduğu gibi. Parmaklarımın ucu kanayana kadar yazacağım, kesene kadar harflerin keskin ucu parmaklarımı. Gerçi hiçbiri ağır değil sevdadan. Sen şimdi bitti diyorsun, git. Bitir bitirebiliyorsan, ben bitiremem. Bir çok hayalin var, hepsini gerçekleştirmeden de sakın karşıma çıkma. Bu sevdayı, bu deli kalbi boşa harcadığını da asla unutma. Kime mi yazıyorum tüm bunları? Ona buna işte. Sen okumayacaksın zaten, öyle alışkanlıkların yok; zaten hissedecek olsan, yüzüme baktığında her şeyi anlardı bedenin. Şimdi oturup da bu boktan satırlar üzerinde düşünmenin hiçbir anlamı yok. Bugün bana gülümseseydin ne olacaktı biliyor musun? Benden yüz bin akçe istemiştin, boş kağıda imza atacaktım sana. Ama kaçırdın. Bitmez tükenmez istekler ha… Birini kabullenememişken tam anlamıyla, bir yenisiyle başa çıkmak. Zor zor… Sevdaya şart koşmak, zor. Sınırlarımı oldukça zorladın, hatta biraz daha ilerisine geçtin. Dur dedi sana bir asker. Gözlerini gösterdi şapkanın ardından, korktun. Silahını yüzüne doğrultmasına dahi gerek kalmadı.  Sustun sonra. Cesaret edemedin özür dilemeye, “evet” demeye cesaret edemedin. Ne olacak biliyor musun? Aynı sularda kaybolup gideceğiz. Hangi balkan rüzgarına ait olduğu bilinmeyen bir akıntı beni bir yöne, seni farklı bir yöne savuracak; kavuştuğumuzdaysa iş işten çoktan geçmiş olacak, ağlayacağız birbirimizi gördüğümüz ilk yerde. Gözyaşlarının hiçbir şey ifade etmediği anlar olur ya, işte o anlardan birini yaşayacağız. Sonra mı? Sonra daha ne olsun… Sonrası, iyilik güzellik. Seni anlatacağım diye viskimi doldurdum önce, sonra dolmuş olan yüreğimi bir bir dizdim sayfaların özgürlüğüne. Sadece seni anlatacağım diye. Çırılçıplak soyundum. Üşümek bana hep seni hatırlatır. Ve yalnızlık. Aslında o kadar çok ki seni hatırlatacak kelimeler, işte bu yüzdendir seni unutamamam. Her yeni  bir cümleye başlayışımda bir kelimenin senle ilgili anılarla dolu olması ne feci bir şeydir bilir misin sen? Senle ilgili anıların her gün, kalbime yaşaması için biraz daha az yer bırakması ne demek bilir misin? Sen hiç senli başlayan gecelerin sensiz sabahına uyandın mı? Veya sen hiç kendini özledin mi? Yapamazsın. Kendini özleyemez herkes. Ben kendimi sende bulmuşum. Adınla başlayan her cümleye adım eklenir, seni her özlediğimde kendimi de özlüyorum. Ve sen bunu hiç öğrenemedin, öğrenemezsin de. Bence hala “sen”le başlayan cümlelerimin sana yazıldığının dahi farkında değilsin. “Biliyor musun?” ile başlayan çok cümle kurdum belki ama, sonu gelmeyecek bunların, hep eksik kaldığın, bilmediğin birkaç nokta olacak bana dair. Biliyor musun ben bu gece ne yapacağım? Gerçi saat gece yarısını çoktan geçti, güneş ışıldayacak. Hatta birkaç saate kalmaz kuşlar cıvıldar belki. Güneşi görene kadar senle alakalı veya alakasız onlarca saçma sapan cümle yazıp, sonra hepsini sileceğim. Çünkü hiçbiri, hiçbir şey ifade etmeyecek kafam düzgünce seçebildiğinde kelimeleri. Demek şimdi gidiyorsun ha. Yazdığımız son şiir, öyle yarım kalacak. Demek şimdi gidiyorsun, kuşlarımız acıkacak, saksılarımız artık sulanmayacak. Demek öykümüzü bir ruj lekesi gibi yapıştırıp aynanın sahtekar yüzüne… Oy benim yaralım. Demek şimdi gidiyorsun, beni böyle toz gibi dağıtıp merdivenlerin dibine. Her şey tamam diyorsun, git. Beni viran bir şehir gibi terk et. Hadi git. Dışarısı ispiyon, dışarısı ihanet. Seni bir gören olmasın dikkat et! Dostlukmuş, ölüme yürümekmiş, üstüne titremekmiş, vefaymış. Aşk dediğin zavallı bir kapıyı duvara çarpıp çıkıncaya kadarmış. Bana koymaz diyip sancını bir kilo rakıya gömsen de gece yarıları, asıl sancı uyandığında bütün odaları boş görünce koyarmış. Gitmek istiyorsun git! Durma. Git sen git. Beni dinleme, seni zincirlemeye çalışırım olmayan bir kalbe. Zaten gideceğin de var ha… Ama benim gibisini bulamayacağını da bil. Hangi sevgili var ki hem, senin kadar duyarsız kalpsiz. Git. Ama merak ediyorum. Hangi gün karar verdin küt diye çekip gitmeye, hangi lafım dokundu sana böyle inceden inceye? Hangi otobüs söyle, hangi uçak hangi tren seni benden götüren? Hangi çirkin gerçek uğruna tükettin güzel ütopyamızı… Hangi cama kafa atsam, hangi kapıyı omuzlayıp kırsam, hangi meyhanede dellenip hangi masaları dağıtsam? Olur mu be? Olur mu! Yakışmaz benim gibi adama. Ama hala içimde bir soru var… Hangi bıçak keser şimdi benim biriken hıncımı, hangi mermi dağıtır insanlara olan inancımı, hangi bekçi, hangi polis artık zapteder  beni ve hangi su bağışlatır, hangi musalla temizler bizi? Bu nasıl ayrılık! Ben hala ayrıldığımıza inandıramıyorum aslında kendimi. Bombok bir gece yaşıyorum, belki de ondan. Daraldım aslında biraz, kaçsam buralardan fena olmayacak. Olmuyor ama işte, olduramıyorum. Aklım buradayken, bir başka yerde var olamıyor yüreğim. Seviyorum seni. Aynı bir it gibi hem de! Daha önce de dedim ya, camdan bir şeyi avuçlarımın arasında parçalar gibi. Seviyorum seni! Yatalak olsan, altına yapsan iğrenmeden alacak gibi. Seviyorum seni, niye ben de bilmiyorum. Neden ayrıldık, neden ulan? İkimizin de yaşadığı aynı sevdaysa, bu nasıl ayrılık ulan ?!

Sedat Doğan
25 Mayıs 2009
01:38

ayrılığa gittin bugün.
çağırsan gelmeyecektim zaten,
sen yine de çağırmadın.
iyi ettin.
son defa geldim
seni görmek için.
çok güzeldin.
son defaydı.
sen gittin,
biz bittik.

Sedat Doğan
23 Mayıs 2009
00:08

bugün kaybettin beni.
sana dair her şeyi silemesem de,
seni sildim hayatımdan.
şimdi onca resti peşine takıp
yavaş yavaş uzaklaşıyorsun,
kaçıyorsun benden.
git bakalım.
peki ya sonra?
sonra ne olacak biliyor musun?
bir sabah erkenden kalkıp
özür dilemek için
kapıma geleceksin,
ve bir başka adam açacak kapıyı
bulamayacaksın.
bütün adreslerimi
değiştirmiş olacağım,
meyhaneyi bile.
fişlendim!
beni sorarsın adama,
tanımadığını söyler.
öyle tembih ettim.
oturup üzüldüğünde,
iş işten çoktan geçmiş olacak.
dönüp mayısın yirmisine
ağlayacaksın.
ve araya
mevsimler girecek sonra,
çok zaman sonra da olsa,
iyi hatırlarsın.
‘şarkılar söylerdi,
şiirler yazardı dersin.’

Sedat Doğan
20 Mayıs 2009
13:33

İşe ideoloji kavramını tanımlamakla başlamak gerekirse; ideoloji, bir toplumsal grubun ya da toplumun yaşamına yön veren ve kendi içinde uyumlu bir sistem oluşturan düşünceler, inançlar ve düşünüş yöntemlerinin bir bütün halidir. İdeoloji sözcüğü, Destutt de Tracy tarafından 18. yüzyılın sonlarında “fikirler bilimi”ni tanımlamak amacıyla kullanılmaya başlanmıştır. Bu yazımda sizlere müzik ve ideoloji kavramından biraz daha derine inip, metal ve metal türevi müzik tarzları ile punk gibi müzik tarzlarının ideolojilere yaklaşımından, eserlerindeki ideoloji esintilerinden ve bunun gibi onlarca şeyden bahsedeceğim.
Metal müzik, agresif ritimler ve aşırı distortion’lu* gitarla karakterize edilen müzik türüdür. Bu türün kökleri 1964 ve 1967 arasında blues ve rock türünü birleştirerek, daha çok gitar ve davul bazlı şekilde müzik yapan grupların yarattığı hard rock’tır. Alternatif metal, black metal, death metal, doom metal, folk metal, gothic metal, heavy metal, trash metal gibi onlarca alt türü vardır. Funk’a değinirsek; Punk; kültür, politika ve estetiği ile kurumsallaşmış sanat teorileri ve bunu yaratan topluma, toplumsal sisteme karşı doğmuş bir reddediştir. Punk, sanatçıyı insan olarak görür, geleneksel ve kalıplaşmış davranış ve yaşam biçimine karşı yıkıcı bir tavır geliştirir. Bireyin kişisel gelişimini yönlendiren, yaşam biçimini şekillendiren toplumsal organizmayı her şeyin suçlusu olarak görür ve saldırmaktan çekinmez. Asıl adı punk-rock olmasına karşın, zamanla rock’ın alt grubundan sıyrılmayı başarıp başlı başına bir müzik tarzı olmuştur.
Bence metal müziğini en iyi anlatan sözcük “kargaşa”dır. Bu müzik türünün içinde komünizm, faşizm, anarşizm, devrimcilik, sadizm gibi birbirinden çok kopuk anlamları bulmak mümkündür. Metal bu çok renkliliği sayesinde bir çok alt dala ayrılmıştır, fakat hepsinde ortak olan bir şey vardır; küfür. Kimi devlete, kimi siyahlara, kimi tabulara küfür eder, kısacası herkes ideolojisine uygun biçimde isyanını gerçekleştirir, ama muhakkak küfür eder. Temel amacı olabildiğince fazla özgürlük tanımak olan düşünce sistemi, bireycilik, otorite karşıtlığı, şart olmamakla beraber politik anarşi, özgür düşünce ve ahlakı içerir. Punk’a göre her şey alt üst olmalıdır; aykırı, ayrıksı giyim tarzı, sanat ve gündelik yaşamda sınırlann belirsizleştirilmesi, bilinçli kışkırtıcılık, kabul görmüş ve tekdüzeleşmiş yaşam biçiminin yeniden düzenlenmesi (ya da düzensizleştirilmesi) punk yaşam biçiminin devrimci taktikleridir. Çoğunlukla solculukla bağlantılı görülmektedir, fakat punklar çoğu kez solcuları en az sağcıları eleştirdikleri kadar şiddetle eleştirmektedir. Punklar kendilerini punk olarak adlandırır ve ne sol ne de sağ ile ilişkili olmadıklarını söylerler. Punk’ın dayalı olduğu ideoloji genelde Anarşidir, fakat başka ideolojilerle de birlikte anıldığı olmuştur, bunlar arasında liberal, sol liberal, sosyalizm, Anarşist komünizm, ve hatta neo-Nazizm vardır.
Genel tanımlamalardan sonra biraz da ikili değerlendirmelere geçelim. Aslında yukarıda yazdıklarıma bakarsak, ikisi de aynı yolun yolcusu gibi görünüyor. Aslında bu iki müzik tarzını birbirinden binlerce kilometre ileriye iten bir nokta var. Ben buna “vahşi”lik diyorum, tabiri caizse tabi. Belki biraz ağır oldu ama, vahşiliğe yakın bir şey. Bu iki müzik tarzının günlük yaşama yansıyış biçimini ele alırsak, metal müzik dinleyen insanlar gittikçe siyahlara bürünüp, karanlık mekanlarda, simsiyah makyajla (bayanlar için) ve hatta simsiyah sürme ile (erkekler de dahil) sert mizaç ve ağır zincirler ile günlük yaşamlarını sürdürüyorlar. Punk ise, daha cool durumda. Damalı pantolonlar, emo saçlar, rengarenk tişörtler ve bir “züppe” zinciri… Günümüz Türkiye’sinden örnek vermek gerekirse, metal müzik yapılan bürün barlar simsiyahtır. İçeride kimseyi görmezsiniz. Genelde müzik yapan grubun önünde demirler vardır insanlar buralara tutunup, müziğin içinde kendilerini kaybederler. Kendimden bir şey paylaşayım. Ben de bir müzisyenim. Geçen yıl bar programına on dakika ara verip kendimi metal bara atıyordum. Farklı müzik tarzları her zaman iyi gelir. Turuncu tişört ile girdiğim için, garip bakıyordu insanlar. Şunu demek istiyorum: Metal müzikte bir kalıp var. O kalıba uymazsan içlerine giremezsin. Beni kabullenmezler turuncu kıyafetler ile. Genel olarak metal müzik dinleyenlerin yüzde ellisi metal müzik ideolojisinden habersizdir.  Punk’lar ise dinledikleri şeyin sonuna kadar bilincindedir, o bilinci savunup bu yola girmişlerdir zaten. Birkaç gruptan bahsedelim, mesela Black Sabbath. Fazlasıyla ünlüler, en önemli özellikleri satanist içerikli şarkı sözleridir. Konserlerinde civciv ezme olgusunu başlatan adam grubun vokalisti Ozzy Osbourne’dur. En basit şekilde örnek vermek gerekirse, punk’lar tek bir düşünce ile bir şeylere karşı çıkma amacını güdüyorsa, örneğin konserlerinde satanist öğeler ortaya koyan grupları eleştiriyorsa şarkı sözlerinde; metal müzik bu eleştirilere sebep oluyor, bir çok ideoloji ile, bir çok farklı koldan, tek bir düşünce tarzı olmadan, onlarcasını birleştirerek veya onlarcasını ayırarak ortaya ‘kargaşa’ adını verdiğim müziği koyuyor. Yanlış anlaşılmasın, sanatsal olarak ‘kargaşa’ değil, ideolojik olarak. Metal müziğin, ranta daha uygun olduğunu söyleyebiliriz. İnsanlar bu müzik üzerinde para kazanır. Punk da ise “Kendin Yap Etiği” vardır. Şirketler bu isyancı akıma albüm yapmayı reddedince, punk’lar kendi müzik şirketlerini kurup, kendi albümlerini kendileri yapmaya başlamıştır. Metal kadar ranta açık olmadığını rahatça söyleyebiliriz. Metal yapan bir grup teknik-rider’ında onlarca ayrıcalık, ve beklenti belirtirken, punk grupları sadece orada oluşacak ortama kafa yorar. Kısacası tüm bunları toparlamak gerekirse; metal, müzikal olarak, punk’a göre yüzlerce kat sert olmasına rağmen, punk’ın ideolojisi, haksızlıklara karşı duruşu, metal müzikten binlerce kat serttir.

Sedat Doğan
18 Mayıs 2009

ayrılık vakti geldi mi
çekip gideceğim.
her şey tamam,
üzülmemeye kurdum saati.
yerinde olması gereken şeylerin
hepsini topladım
bana ait.
birazdan sallanmaya başlayacak
masa saati,
anlamsız bir vapur sesi
kulağımı gıdıklayacak,
ağlayacağım.
nerden geldiği belirsiz
bir esinti ile
bütün sevdamı yığdığım valizi
parmaklarımın arasına alıp
ayrılacağım bu evden.
sonra bir başkası gelir.
yeni bir sevda ha,
iki film birden.
eminim iyi anlaşırsınız.
neyse,
sonraları düşünmenin
sonu gelmez.
acıtır insanı
geçmişi çiğnemeden,
geleceğe dair
olmadık cümleler kurmak.
son defa söylemek gerekirse,
ayrılmayalım diye,
ki gerekmiyor.
adet yerini bulsun.
bu son olsun
bu son.

Sedat Doğan
15 Mayıs 2009
00:57

yerine kimi koyduysam unuttum,
anladım ki seni kimsede
aramamak lazım.
özledim,
bir yüzüm sana
diğer yüzüm kalbime dönük,
hasrete hasret duyan
kalbim buruk
sessiz, sensizdim.
hayatımdan bir kalemle silerdim
seni sevmeme engel ne varsa
düşünmeksizin.
oysa şu an yanımda olsan
saracaktım seni,
sarılacaktık.
bir ömür boyu
bırakmayacaktım tenini,
belki birlikte ağlayacaktık.
unutmuşum,
artık ağlamak yoktu.
ama artık gözyaşlarım
boşa değil,
bu sevginin köküne
bir damla daha su verme,
sevgimizi biraz daha
büyütüme gayesiyle
salınacaktı gözümden.
biliyorum geç kaldım.
haklısın ne söylesen,
kalbine yanlış yaptım.
ama şunu bil ki,
hepsinin acısını da
bol tuzlu göz yaşlarımda tattım.
ama ne yapayım,
artık ne olduysa oldu.
haklısından başka
kelime dökülmüyor dudaklarımdan.
ha merak ediyorsan da
söyleyeyim:
ağzımı bıçak açmıyor artık,
sözcüklerim sadece kendime.
günlerce bekledim
bir kere ararsın diye.
telefon koynumda uyudum
gecelerce,
olmadı.
ne senin elin gitti tuşlara
ne benim.
biraz sana bırakıyorum seni.
şu an tek isteğim
umarım özlem duyup
geri dönersin benim adıma.

Sedat Doğan
15 Kasım 2006
(Acayip bir saatte.)

heybemdeki her şey sensin.
bundan sonra
ismin alacak kelimelerimin yerini.
saat seni sen geçecek mesela,
bir sen günü.
takvim yapraklarını
yalnız fotokopiciler üretecek,
tek baskı.
adınla başlayacak
her yarı-inanır duam.
ve ismini oluşturan harfler
yavaşça çekildiğinde
nesnelerin dünyasından,
ben de gideceğim.
bir sen sözcüğünün noksanlığı
bütün hayatımı söküp atacak.
hiçbir şey kalmayacak
bizden geriye.
bir kaç fotoğraf hariç,
solar zaten onlar da.
ismin kaybolduğunda
simsiyah bir akşamın
bitmek bilmeyen sabahında,
seni tüketen zaman,
beni yiyip bitirecek.

Sedat Doğan
12 Mayıs 2009
01:02

gözlerim dolup dolup taşınca,
susarım.
ağzımdan çıkacak tek bir
kelime,
bütün ömrümün göz yaşını
dötkürebilir bana.
kendime ağlarım,
aramam seni
hiç meraklanma.
senin adın ıslandığında
kimliği henüz tespit edilememiş
herhangi bir ağızda,
kaçarım.
öfkemdendir suskunluğum,
ve kendimi kaybetme korkusudur,
aklımı kaçıran.
biliyor musun?
sahi daha önce
hiç söylemedim sana,
ya da sen duymak istemedin:
seviyorum seni.
camdan bir şeyi
avuçlarımın arasında
paramparça eder gibi.
bu ilkokul satırları da mı ne?
unut gitsin.

Sedat Doğan
11 Mayıs 2009
00:54

iki damla yaş geliyordu gözlerinden
ıslatıp dudaklarını,
yarıp geçiyordu
bir sevdanın parmak izlerini.
çoğu zaman hüzünlü,
ya da içilesi oluyordu
böyle mayıs akşamları.
sevilen uzak, sevgi yakın,
içinden birşeyler
fışkırıyor dışarı akın akın
sanki bir çığlık,
bir patlama gibi,
tutamıyor içinde adam,
ağlıyordu.
ağlamak çoğu zaman
çözüm olmuyordu ayrılığa,
hele o gurur yok mu,
beyin ile kalp arasında
samimiyete dayalı
ne kadar ilişki varsa
hepsini yok edebilecek
kadar güçlüydü,
bazen bir iç patlamayı
engelleyebilecek kadar hatta.
adam elinde tutuyordu
bir sevdanın hayat damarlarını,
kendindeki uçlarını
kesebilecek kadar gururlu,
dokunamayacak kadar aşıktı.
doğru olanı
seçebilecek kadar akıllı,
düşünemeyecek kadar yorgundu.
hep aynı kavgalardan
tartışmalardan bıkmış,
kendini kendine kapatmıştı,
her kapısını çalana
evde yokum diyordu
içten atılan bir çığlıkla…
kapatmıştı kendini
kökünde herhangi bir duyguyu
anımsatabilecek nitelikte
hisler bulunduran
herhangi bir sözcüğe,
ama arada ihtiyacı da oluyordu
yaşamını devam ettirmesi adına
bir kaç ufak
sevgi, sevişme sözüne.
sevgisini içindeki sevgilisiyle
yaşayan adam haykırıyordu
yere göğe, yani sevdiğine,
seni seviyorum,
sakın ama sakın unutma diye.
duymayacağını bile bile.

Sedat Doğan
10 Mayıs 2007

daralıyor yüreğim,
canım sıkkın.
elim cigaraya gidiyor,
çekiyor yüreğim.
kalbimin ucu kanıyor,
olmayan sebeplerle
üzülüyor gözlerim.
bir nokta konuluyor
sevdama.
kim bu edebiyat tutkunu
bilmiyorum.
saygıyla susup,
ağlıyorum.
kopuyorum senden.
korkuyorum,
koyup gitmenden beni.
korkuyorum,
bir başıma
solumaktan dünyayı.
bir sen varsın
benim bildiğim,
bir de tanrı.
hiç dokunmadım ona,
bir seni bilir parmaklarım.
seni hissetti tenim
bir tek.
seviyorum seni,
tenim tenine değmeyi
özlediğine,
bir de yalnızken.

Sedat Doğan
6 Mayıs 2009
23:50

zamanla her şey düzelir dedim,
olmadı.
şimdi hepsi birer birer
ait oldukları yere gidiyor
yazdıklarımın.
çok zaman geçmiş,
ikibinaltıda daha güzelmiş yazım.
kalbimde kelimeler.
bir kenara park edip kendimi,
çöpe attım yüreğimi.

Sedat Doğan
4 Mayıs 2009
15:55

Ayrıldık biz. Damağımda kaldı bil. Yüreğim kanıyor. Şimdi oturup, ilkokul cümleleri kurup da, sevgimi anlatmayacağım kimseye. Başım çok ağrıyor sadece. Niye mi yazıyorum? Uzun zamandan sonra, kafam iyi. Gerçekten düşünmeme yol verdi düşüncelerim, düşünüyorum. Ve hatta fazlasıyla düşündüm. Ayrılmalıyız. Fazla sözcüğe gerek yok sanırım. Söylenecek her şeyi söyledik gibi. Aslında sen hiçbir şey söylemedin. Ben söyledin saydım. O kadar çok şey kurdum ki kafamda, o kadar çok cümle. Kelimeler, kelimeler. Hepsi yalan oysa. Gerçek olan hiçbir şey yok. Ne yaşadık ki biz. Koca bir hiç. Dur orda. Ya gerçekten yaşayabileceğimiz onlarca şeyi yaşayamadığımızdan bu cümlem, ya da hiçbir şey yaşayamamış olduğumuzdan. Biliyor musun? Gerçekten ben de bilmiyorum. Bir kaç şarkı dinliyorum sadece, beynimde onlar dolaşıyor. Hiçbirinin, hiçbir anlamı yok aslında. Ben anlamlar uyduruyorum onlara. Bileklerimde sözcüklerim, kanıyor. Durdurmaya gerek yok, ben kestim. Öyle olsun istedim. Sen zaten beni hiç öpmedin, ben öptüm saydım. Bu hepsi. Yaşayamadığımızın hepsi bu. Sen şimdi ağlayacaksın. Sakın ağlama. Değmez ki bana. Bencil herifin tekiyim. Kendimden bıraktığım tek cümle bu dünyaya, bir de karaladığım bir boka benzemeyen onlarca satır. Sadece kendim mana bulamıyorum onlarda, okuyanlar bulsa da. Biliyor musun; geç kalmışız birbirimize. Kaç kere söz verdik ha? Hepsi yalan. Dedim ya, daha önce de yazdım “sözler kandırır”. Yalan! Yüreğimi kestim bugün! Yapabilir misin? Yapamazsın. Ben de tam becerebildim sayılmaz aslında. Sadece üzgünüm, belki de bundan bu satırları karalayışım. Bu satırlar kime mi? Kim alınıyorsa ona. Kim okuyup ağlıyorsa ona, cümlelerimde ortak duyguları barındıran herkese. Kalbim yetmiyor artık, fazlasıyla bunaldım galiba. Eskisini devam ettiremiyorum ki yeni bir aşk yaratayım. Ne olduğunu biliyor musun? Dışarıdaydım ben bugün, bir kaç sevdiğim arkadaşımla. İçtik, güzeldi her şey. Hiçbirine gözümün ucuyla bile yanlış bakmadım. Aldatmadım seni, kendimi aldattım. İçtim sadece. Sonra aradım seni, bulamadım. Ağladım. Bileklerimi kestim, yüreğimi. Olmasaydı sonumuz böyle! Bitmesi gerekti, bitti. Üzülmüyorum ben, üzülme sen de. Sadece kırıldım kendime, kırdığım için seni. Bilirsin beni, ters adamımdır. Olmayacak cümlelerin altında olmayacak onlarca kafiye kurar, binlerce redif ararım. Ağır gelirim taşıyamayana, hiçbir hamal hiçbir paraya taşımaz yükümü. Geç kalmışım kendime. Kurulmayacak cümlelerin yapısındayım hala. Yazıp bitirdikten sonra bir daha hiç okumayacağım bu yazıyı bil. Her şey bitecek bu boktan satırlardan sonra. Sana dair hiçbir satır karalamayacağım. Sadece üzüyor beni, seni düşünmek. Düşünmemek de bir o kadar yaralayıcı ama; beni değil, seni. Bencil insan oğlu, bencilim. Kalbime, beynimin olduğunu hatırlattım; dur dedi bana. Durdum. Düşündüm. Olmayacağının kararını ilk senle paylaştım zaten. Olmaz! Kandırmayalım birbirimizi… Ne yazıyorum ki ben. Sen saklayacaksın bunu, biliyorum. Ben sadece saçmaladım, öyle kendi çapımda. Her zamanki gibi. Aslında tüm anlatmak istediğim; ben aslında hiç ben olamadım. Öyle gerektirdi vakit. Her şeye iyi gelen vakit, bana iyi gelmedi. Kimse gelip de bana, zamanın her şeye nasıl iyi geldiğine dair cümleler kurmadı. Gözlerim kanıyor. Ağlamak istiyorum, yok. Yalan. Bir damla yaş bile akmıyor. Böyle olması gerekiyor belki. Daha önce de karaladım ya, aslında sen hiç olmadın diye. Yalandı. Sen hep vardın. Yazdığım her şey gerçek değil ki. En çok bunu soruyor bana insanlar. Yalancı adamın tekiyim ben. Aslında yaşamak isteyip de yaşayamadıklarımın acısını yazıyorum size. Ve sana. Yine yalan söyledim. Ben aslında sana hiçbir şey yazmadım biliyor musun? Bize yazdım! Şimdi bakıyorum da, biz de yalanmışız ha. Bunları niye karaladığımı soracak olursanız bilmiyorum. Bildiğim tek şey, kağıdımın ıslandığı. Bir yenisi gelir zaten birazdan, çekmecenin ucundan. Daha anlatacağım çok şey var. Henüz anlatmadım ki seni onlara, sana. Sadece “gül şiir” diyebiliyorum. O anlatacak her şeyi. Senin ismin, nasıl olsa bir gün her şeyi tamamlayacak. Sana yazmadım bunları bil. Sana yazdım.

Geceyarısı, karanlık bir bozkırda
Işıklar içinde akan bir tren kadar yalnızım
içinde onca insan, içinde dünya…
Soluk soluğa, demirden bir ırmağa mahkum
Ve bilmeyen sonsuzluk nedir,
Haklı olan kim bu kargaşada?
Ateş ve su, yaşam ve ölüm, irin ve şiir
Ucu bucağı olmayan bu çığlığın
Ortasında nasıl barışılabilir?
Anlamak isterim, hangi yasa
Bir beşikle bir darağacını
Aynı ağaçtan, ne adına varedebilir?

Sorular sormak için geldim şu dünyaya
Yasım acıların yasıdır
Boynumu üzgün bir çiçek gibi kırıp da
Yollara düştüğümde, başımda deniz köpüklerinden
Ya da sabah yellerinden bir taçla
Yürüdüğüme inanırdım – yanılırdım
Geceyi günle, acıyı sevinçle kardığım
Bu söylencenin bir yerinde durakladım
Ve anlatamadım, konuşamadım bir daha.

Acını ödünç ver bana, gözyaşlarını
Damarlarında uyuyan sevinci ödünç ver
Yitirdim çünkü onları da..
İlenmiyorum, el çırpmıyorum artık
Ne aklımda yaşadıklarım üstüne düşünceler
Ne de geleceğime dair bir tasa.
Gelirken çan çalmıyor yalnızlık
Bir adam, bir sokak, bir ev
Yüzle, gülüşler, susuşlar boyunca

Soruların vardı senin, ne çok soruların
Gözlerin dünyayı eleyip dururdu boyuna
Bir fısıltı gibi başladı sevgim
Çığlık oldu, kağıtlarda çiçek açtı sonra
Sonrası…Mutlu bile olduk bazı
Artık sen yadsısan da ne kadar
Ya da ben bilmiyorum mutluluk nedir
Anlatsın yollar, yollar, yollar…

Şimdi gece, soluğumu verdim içime
Az önce kağıtlara gül kuruları serptim
Dolaplardan kekik, nane kokuları çıkardım
Öylece serptim, seni yazacağım diye
Sen ki, deniz görmemiş bir deniz kızısın
Aklımın almadığı bir yerde, öylesin
Şimdi gece, iki kişilik bu yalnızlık
Bize artık yeter de artar bile…

Dünyanın ölümünü gördüm, suyun toprağın
En yakın dostlarımın birer birer
Vakitsiz açan çiçeklerin, vakitli doğan çocukların
Ölümünü gördüm, ama kimse
İnandıramaz beni öldüğüne sevgilerin!
Yaşam ki bir kum saatidir usulca akan
Dolan sevgilerimizdir biz boşaldıkça
Yaşımız biraz da sevgilerimizin akranıdır
Vereceğimiz tek şey budur dünyaya.

Şu dağılgan yüreğimi, şu köpüklere imrenen
Yüreğimi bir gün yollara atarsam
Bir gün bir nehir yataklarına dolarsam, korkarım
Suyumun çoğu senden yana akacak
Bütün sözcüklere adını ekleyeceğim
Güldeniz, Gülekmek, Gülyağmur, Gülşarap
Gülaşk, Gülşiir, Gülahmet, Gülerhan
Ey gül yaşamım, yitip giden düşlerim!

Gecelerdi, solgun – sessiz tüterdi yüzün
Yatağımda bir kımıltıydın, dilimde türkü
Uykusunda konuşurken sesini öptüğüm
Varmak için beyninin kıvrak dağ yollarına
Kokundu, bedenimi saran o ince buğu
Esintisinde usul usul yürüdüğüm
Ki değişmem yaseminlerle, portakal ağaçlarıyla..

Sanki bir kız yürürdü yollarda
Evimin sokağına girer, paspasa ayaklarını silerdi
Kapımı açardı gümüş bir anahtarla
Sanki hep gelirdi, sevişirdik bazı, konuşurduk
Tozlu kitapların yığıldığı odalarda
Kalırdı duvarlarda gülüşünden bir tini
Yatağımda bedeninden bir oyuk.

Benimse ellerim titrerdi, alnının aklığından
Saçlarına saçlarına doğru titrerdi
Şimdi kağıtların üstünde gidip gelen ellerim
Titremiyor artık , yolunu biliyor şimdi
Geceyarılarını çoktan geçti
Bu şiir bitmeyince varolmayacak ellerim
Ellerim uykusuz, ellerim geberesiye yalnız
Süzülüp alçalıyor karanlığa doğru.

Bütün yaşamım seninle geçiyor belleğimden
Seninle var ve seninle sürüp gidecek artık
Bir akdeniz kentinde limon koklayan
Ve hep ufkun ardına bakan çocuk
Acıyı buldu sonunda, kanayan bir gülden
Çaldı yüzünü bir yaşamlık
Geçer şimdi dumanlı bir kentin sokaklarından
Şaire çıkar adı – az buçuk kaçık.

Yeryüzünden silinmiş ırkların sonuncusuyum ben
Oturup da şimdi aşk şiiri yazmam bundan
Gülsün köpek sürüsü, lime lime edip
Bu dizeleri, satsınlar haraç-mezat
Doğru, benden sonra da tufan kopmayacak
Ama haykıracağım laflarını tuzla kesip
Yitip giden bu aşkı, nefesim tükenene dek.

Beynime bir sarkaç gibi vuruyor sorular
Neresinde yanıldık biz bu yaşamın?
Hangi el bozdu büyüyü, hangi yazı
Acılara hüküm verdi, soldan sağa taşarak?
Kalbimde yıllardır kabuk bağladı yaralar
Ödüm kopuyor, bir gün hepsi birden kanamaya başlayacak diye
Yenilmeyeceğim, boyun eğmeyeceğim hiçbir şeye
Hep direnen bir yanım kalacak
Adımın soluk izi, acının seyir defterinde.

şimdi gece, bindokuzyüzseksenikiyle
Üçyüzaltmışbeşi çarp – oradayım işte
Yorgun değilim, umarsızım yalnızca
Geçmişle geleceğin öpüştüğü yerde bir nokta
Gibiyim ve çoktan dürüldü defterim
Uçurumlar üstünde uçuşur dizelerim
Onlara köprü olacak bir beden yoksa da..

Bu benim yalnızlığım, dalsızlığım benim
Kana kana içtiğim çeşmelerden susayarak ayrılmak
Titreyen bir ışık karanlıklarda
Onu kim görebilir, kim tanıyabilir?
Sonunda hep bir soruyla karşı karşıya kalmak
Boynumun borcu bu, ödenmedi yıllardır.

Her aşktan böyle bir şiir kaldı bende
Yaşamımın bir dilimini özetleyen
Unutuşun çiçekleri bunun için hiç açmıyor
Donuyor bir gülüş tek bir dizede
Yaşanmış yüzlerce anı, buruk bir özlem
Çivileniyor beynimin bir yerlerine
Geride -hayır- acılar filan da kalmıyor
Bir boşluk yalnızca, uçurumlara özenen.

Nefret ediyorum ve seviyorum seni
Girdiğin bütün kapıları açık bırak
Birazdan git diyebilirim çünkü..
Çağım yalnız bırakmıyor beni, ellerini
Tutuşumda, usulca öpüşümde dudağını
Çağım aramızda çekilen kanlı bir bayrak
Uzayan, akan bir irin yolu gibi.

Sözcükleri güden çobanları var kalbimin
Beynimin yaşamı saran kıskaçları
Bitsin dediğim yerde bunun için başlıyorum
Yitirdiğim her şeye dönüp de bakmam bundan
Sensin yalnızlığa uzanan yolların düğüm yeri
Ama şu anda içimde öyle çoğulsun ki
Böyle irkilmezdim dünyayı kucaklasam.

Çapraz yalnızlıklar astım göğsüme
Yollarda bir  savaşçı gibi yürüdüğüm doğrudur
Gözlerle, dillerle kuşatılmış bir ülke
kalbimdir ona tek sınır
Susmayı bunun için severim bir çığlık gibi
Donup kalır sesim kendi göğünde
Onu ne anlayan, ne de duyan bulunur.

Yaşamım sonsuz bir hac yolculuğuna dönüşüyor burada
Kendi içimde ya da uzak yollarda
Bulduğum ve yitirdiğim bütün varlıklar
Bir mozayiğe biçim veriyorlar sessizce..
Bende dünyanın acısıyla sevinci öpüşüyor
Irmakların birleştiği o nokta benim
İtilip tekmelendiğim bütün kapılarda
Bana atılan her taş şimdi çiçek açıyor.

Bir gün anlarsın beni neden suskunum
Dünya içimde konuşurken böyle
Bedenimi aşıyor yorgunluğum
Karşında oturduğum masalardan dökülüp saçılıyor
Bu öyle bir çığlık ki, susuşlar kalıyor geride
Ondan öte her söz bir saçmalığı büyütüyor.

Adını çoktan unuttun yüzün aklımda
Ve bu şiiri neden sana adadığımı bilmiyorum
Ama her güzellik nasılsa kendi adını bulur
Bunun için ben Gül dedim sana..
Yine de bir çiçeğe bunca yağmur yağarsa
Kökleri toprağı saramaz olur
Üstüne titrediğim her şeyi yitirmeyi öğrendim çoktan

Söylenecek bir tek sözüm kalmazsa
Çizerim yüzünü kuşların kanatlarına
Her çırpınışta gökyüzüne dağılır
Yüzün, hücrelerine varana dek uçuşur.

Kağıtların aklığına aşkın tortusu çöküyor
Parklar, sokaklar, söylenmiş ya da söylenmemiş sözler

Yazdıkça biraz daha unutuyorum seni
Ve her yerde düş tacirleri, şiirseviciler
Bir şeyleri yorumlayıp duruyorlar aptalca
Büyüteçlerle inceliyorlar şu yitik ömrümüzü
Ben aşkın son hasatçısı, son peygamber
Gülünç, soyu tükenmiş bir varlığı oynuyorum boyuna.

Sana artık bir sığınak olsun bu şiir
Noterlere ver onaylasınlar – her hakkı saklıdır
Düşün, kalemimi sen tuttun yazarken
Yeni okula başlayan bir çocuğa yardım eder gibi
Öyle acemilikler yaptım ki ben
Hiç kalır bu şiir onların yanında ve
Nasıl ayaktayım diye şaşıyorum bazen.

Görüp göreceği son şey bu şiirdir dünyanın
Çığlığımdan arta kalan bunlar olacak
Aklımın son kırıntılarını da burada harcıyorum
Bundan böyle ibreler hep eskiye vuracak
Yakınmıyorum, yerinmiyorum hiçbir şeyle
Kalırsa odalarda unutulmuş birkaç şiir
Bir yeniyetmen in altını çizeceği dizeler benden
Senin adın nasılsa bir gün hepsini tamamlayacak…

kelimeler yetmediğinde
anlatmak için seni.
hep susarım.
bir garip duygu besler
yalnızlığım.
seni sana anlattığım
dahi olur bazı.
saatlerce dinler beni
gökyüzü,
hiç değişmez iklim.
sevgim bir başka
tarihin sevdasıdır,
kafam bir başka yüzyılın.
içinde dolanıyorum kelimelerin,
ne çoklar.
azalmıyor hiç biri
anlatılan sen olmadıkça.
yüzüne çevrildiğinde oklar,
bir yana kaçışır hepsi.
sadece içim anlar,
anlatamam.
karanlık bir sokakta
cigaramı söndürürüm
üstüne basmadan,
en kuytu köşesinde
adını haykırırım yıldızlara.
tek şahidi onlar sevdamın.
tüm bildiğim bu.
konuşamadım hiçbir zaman,
anlatamadım seni kimselere.
kıskandım belki, korktum.
kimseler bilsin istemedim adını.
hepsi unuttu,
ismini telafuz etmeyi bilenlerin.
bir ben unutamadım,
bir sana unutturmam.

Sedat Doğan
1 Mayıs 2009
00:17

usulca kararır şehir.
birazdan ortalığa
puslu bir sis çöker.
karşıki mahalleden
beklediğim çığlığı duyup
sana koşarım.
tekme tokat.
açılmaz kapın,
bana bakıp git der.
gitmem.
beklerim orda öylece,
ta ki tükürene kadar
boğazıma takılanları.
kapına gelip de
karşına çıkıyorsam eğer
titremesin bacakların,
anlamsız bir buğu
oluşmasın gözbebeklerinde.
yumruklarım yankılanıyorsa
evin içinde,
kapama kulaklarını.
bağırır çağırır giderim nasılsa,
ama çık karşıma, dinle.
kalp atışların hızlanmasın,
gerek yok.
sen benim konuşmamdan değil
susmamdan kork.

Sedat Doğan
29 Nisan 2009
01:03

tarifi yapılmamış
bir sevdanın kapısında
bekledim durdum yıllarca.
meçhul bir duyguyu
yaşamaya çalıştım.
ve kaybettim,
bulamadım.
elimdeki alevi
seni tanıma
ihtimali olmayan
yüzlerce anlamsız
surata gösterdim.
tanımıyordu hiçbiri.
sanki yoktun da
ben yaratmıştım
seni içimde.
yalan.
öyle olsaydı keşke.
aramazdım seni bu kadar,
üzülmezdim.

Sedat Doğan
27 Nisan 2009
18:55

şu soğuk havayı kenarda bırak.
sadece acil gerkeli olan
eşyalarını al yanına,
bir depremden kaçar gibi.
ansızın kapımı çal,
ayağını silip
tozlu paspasa.
ben geldim de sonra.
gözlerinde yıldızlar parlasın
çocuklar koşsun yüreğinde.
gülümse.
öyle gülümse ki,
kapıyı açabileyim sana.
hiç konuşmayalım
mümkünse.
bir iki şişe şarap ver bana,
kendin de ne istersen işte
ondan al bir duble.
içelim, ikimize.
nasıl olsa sarhoş oluruz.
konuşmayalım.
sevişelim sabaha kadar.
nasıl olsa unuturuz olanları
konuşmayalım.
sarıl bana.

Sedat Doğan
25 Nisan 2009
03:26

bir deli gonca
yakar ciğerimi.
toz olur dünya,
her şey yok olur vardan.
sen gelirsin
gözbebeklerimin önüne,
olmadık yerlerine
takılır parmak uçlarım.
terini koklarım,
içim dolar.
sonra bir nefes,
yanımdasın.
bir nefes daha,
kollarımda sen.
dudaklarında hayat.

Sedat Doğan
24 Nisan 2009
03:33

bir çift ağlamaklı gözle
gömüldüm odama.
kapıyı çekmeden önce
çok düşündüm.
sevgimi, dostlarımı, ailemi
bıraktım.
bir de birkaç şişe
içki aldım,
uykusuz geçen geceleri
bastırsın diye.
ve ne kadar ön ayak etki varsa
sevmeye, sevişmeye
hepsini kapının ardında bıraktım.
önceleri gururdan olacaktır ki
her fırsatta, her yıkıcı kavgada
ilişkiyi bitirmeye çalışırdım.
şimdi kaçıyorum.
ağlamaklı geçen
ilk bir kaç aylık sürede
sonraki aylar sana değil bize
nasıl bu hale geldiğimize
ağlayacağımın bilinçsizliği
altında içtim.
sonra sabırla bekledim,
bu kapı çalınacak,
gelip beni sarıp sarmalayacak,
bir ömür boyu bırakmayacak
dedim.
olmadı.
aşk sızısını,
çok zaman geçse de
atlattım galiba.
meğer yalnız olmadığında
güzelmiş aşk acısı.

Sedat Doğan
10 Aralık 2006

Ses çıkarmaksızın yatağımdan fırlayıp, aslı astarı olmayan yazılar yazıyorum her gece sana dair. Hiç biri ulaşmayacak eline bil. Postahane yok bulunduğum sevdada. Gelemem sana, yaktım gönderdiğin mektupları. Adresini geldiğim yerde bıraktım. Dönsem bulamam galiba. Kalbimin bir köşesine sıkıştırdığım, gereğinden fazla uzamış ve yapısını geride bırakıp anlamsız eklerle donatılmış kelimelerimi çıkartıp bedenimden, bir bir kağıda aktarıyorum. Ayıp ediyorum kendime. Maksadını aşmış bir duygudan bahsediyorum, yoksun. Ayıp ediyorum. Aslında senin suçun değil. Ben yok ettim seni, var ettiğim gibi. Bir gece güvenlik, hastanenin girişinde uyuklarken çıkıverdim odana, çektim fişini. Hiç ağlamadım bil. Derin enfeksiyonlar taşıyordu kalbin. Kurtul istedim. Kırmızıya döndü bütün trafik ışıkları. İnce bir ses kapladı dört bir yanı. Gözlerin kapandı. Sanki hiç olmamıştın. O kadar rahattı içim. Ayıp ettim kendime, ağladım. Yapmamam gerekirdi. Biliyor musun, oysa o sabah mutlu uyanıp bir demet çiçekle seni ziyarete gelecektim. Yani en azından gece son dubleyi içerken öyle düşünüyordum. Bir kabus gibi parladı güneş, göz bebeklerimi yaktı sabah. Kalktığım gibi yatağımdan çiçekçiye uğrayıp bir demet ayrılık aldım. Kavanozda solmaya bırakacaktım. Soldu. Hala iyi kötü yazıyorum sana dair bir şeyler. Çiçekler hala suyla temas halinde, eski evimde. Öylece bırakıp çıktım. Ayıp ettim. Bil istiyorum. Geceler hala karanlık kelimeleri aydınlığa kavuşturmakla geçiyor. Bir sancı gibi saplanıyor kalem kalbime, çıkartmadan uyuyamıyorum. Özür dilerim. Geriye dönemem, dönemeyiz. Başlayamayız tekrar. Sev desen sevemem ama unutmak mümkün değil.

Sedat Doğan
01:12
22 Nisan 2009

çalıntı hayallerle
ısıttım hep içimi.
olmayan sevgilerin,
kavga ve tartışmalarıyla.
hiç bir sevdam
yalan değildi.
ama hiçbirini de
ölesiye sevemedim,
sevgililerimin.
sadece kendimle
paylaşmayı seçtim
hislerimi,
bir de bu
buruşmuş kağıt parçasıyla.
üzülmüyorum desem
yalan olur.
yine de büyütüyor insanı
bazen,
yalnızlıklar.

Sedat Doğan
18 Nisan 2009
16:39

satılık hayallerim
ve dualarım var.
sokağın başında
karşılaşırız her gün.
dilenirim.
beş dakika da olsa
görebilmek için seni,
alanlara ‘iyi niyet’
satarım.
gözlerin parladı mı
sokağın başında,
koşarak sana gelirim.
beni hiç görmemiş
gibi yaparsın,
gerçi görmezsin de zaten.
köşede bekleyen
taksiye binip uzaklaşırsın.
egzoz dumanı
suratımda patlar,
boğulurum.
sessizce bir cigara yakarım.
içimi yakarım,
parmak uçlarımı.
ben her gün gelirim sana,
gideceğini bile bile.
farketmediğin dahi
olur bazı.
gülümsediğini gördüğümde,
dünyayı bana devreder
tanrı.
sen aslında
köşedeki bakkala
‘günaydın’ diyip
gülümsersin,
ben üstüme alınırım.
ağzının kenarından
bir damla sevgi yere düşer
koşup süpürürüm
tozlu asfaltı.
bir yudum mutluluk
çekerim acıların arasından,
dudaklarım erir.
içim geçer kendimden,
sonra gider bulurum
bir meyhanede,
tutar getiririm,
dönüşünü beklerim.
ben her gün ordayım.
inersen merdivenlerden
beklerim,
bütün kalbim,
ve bir tutam
‘iyi niyet’le.

Sedat Doğan
18 Nisan 2009
03:01

seni sen yapan içimdeki seni,
sevgimi öyle bir yere gömdüm ki.
şimdi sen yoksun ya,
baktığım her yerde gözlerin.
adımını her attığın yere
sinmiş olan,
en sevdiğim,
koklamaya doyamadığım,
senin de hoşuna gider diye
başımı küçük öpücüklerle
sevişme hissinden uzak
boynuna koyarak
uyumamı sağlayan
o ruhumu okşayan kokun.
vücudumda dokunduğun
her yere dağılmış
damla gözyaşlarım,
gözyaşlarım ki seni daha çok
anımsamamı sağlatan
akan, şeffaf,
kayıp yok olup giden,
gözler yalan söylemeyeceğinden
en saf duygularım.
bunları düşünmemi
sağlayan tek şey
bırakıp gidişin,
yarı yolda koyuşun,
sensiz kalışım.
suçlama satırları yazmak
istemedim,
o güzel gözlerinden
bir damla yaş bile
benim gözlerimden döküldüğü
gibi dökülmesin dedim.
seni, sevmeyi, sevgiyi,
içinde sen olan,
adının geçtiği
herhangi bir kelimenin
bir kalp ağrısının kayıtsızlığında
hissettirdiği duyguları sevdim.
sıkıldım her gün
sarhoş bir sensizliğin
mütemadiyen sabah olamsından.
hiçbir aşk sürmezdi
sonsuza dek zaten.
üzülmenin en elim hali
değil mi
ruhunu kaybettiğinden
ağlamak bedenen.
sorar insan kendine
cevabını bilmediği
ve asla bulamayacağı
bir çok neden.
ama bunlardan en vahimi
hala beni seviyor mudur
olur muhtemelen.
ortak duyguları hissetmemizi
sağlayan ufak öpücükler
değil miydi bazen,
ama bazı zaman da
ufak bir el terletme
yetmiyor muydu ele, yüreğe.
her kalbin tık deyişinde
tekrar hatırlanan sevgilinin,
yani kendini,
otomatik pilota bağlamış,
vücudumun içinde, dışında
keyfine göre gezinen,
istediği yere infilak edip,
kafasına göre enkaz,
yıkıntı bırakan kişinin şahsına,
ama en önemlisi sevgisine,
aşkına ihtiyaç var bu bedende.
dön ne olur.

12 Ağustos 2006
Sedat Doğan

sevgi her gündeme geldiğinde
korkarım.
eski günleri,
tekrar gündeme getirir
böyle güçlü sözcükler.
ama güncel kalmasının
hiçbir önemi kalmamıştır
sizin açınızdan artık.
her zamanki poğaçacının
karşı mahalleye taşınması dahi
üzmez sizi.
gitmezsiniz çünkü
eskilerinizle eskiden gittiğiniz
hiç bir yere,
onlar yokken.
yeni sevdalara yelken açmak
gibi bir düşünceniz de
yoktur gerçi.
yine de bir müddet
kendinizle kalmak
yapayalnız,
size iyi gelecektir.
unutmayın ki,
yeniden sevdalanmak için
kendinize ihtiyacınız olacaktır.

Sedat Doğan
15 Nisan 2009
11:39

Keşke zaman dursa da, şu mutluluk anı, bir fotoğrafçasına anı, anı yapabilse. Yazdıklarımın hepsine ters düşecek biliyorum ama, üzüntümü şu sayfalara döktüğüm gibi, mutluluğumu da gözümün en ücra köşesinden, bol tuzlu gözyaşlarımı döktüğüm o yerden tüm parıltısıyla salıveriyorum. Sevgi… Bu kelimeyi seni tanımadan, ya da şöyle söyleyim senin sen olduğunu farkedinceye kadar oldukça hafife aldım. Ama nerden bilirdim ki bir sev sözcüğünün iki kalbi bu kadar sevgili bağlayabileceğini, sevmeli seviştirebileceğini, her sevişmede biraz daha sevdirebileceğini. Birden farkettim ki oldukça zaman geçmiş, kalbim sevmiş de sevmiş. Hayatı hep sende bulmamdan olacaktır ki, seni sevdikçe hayatı da sevmiş. Gönüş işidir bu, bazı büyükler der ki: “Kalp hayatsal görevleri dışında göz yaşı ve gülümesemeden oluşur. Bu yüzdendir ki bir insanın sevgisi ya yüzünden ya gözünden okunur!”. Hep mutlu olunacak değil ya delicesine sevmeyi bilen bu kalp gün gelir elbet kırar kırılır, zaten ilişkileri yürüten hem aşk hem kavgadır, tadı tuzu olmazsa kalbim boşa sever çırpınır durur. Kalbimin tuzu hep sen olsan ve gözlerimden akmanı istemeye istemeye beklemekle koca bir ömür geçirsek ne güzel olur. Ve gün gelir bu kalp öyle bir sever ki, önünde ne mantık kalır ne gurur. İşte o gün gelince bedenim durmadan seni arar, arzular durur, ama hazır tut bedenini, deli gibi sevmesini bilen kalbim, gün gelir aşkından da olsa kırar vurur! İçimden umutlar dolusu nehirler geçiyor. Sensiz geçen her gecenin, baş ucumda seni görme umuduyla düşlemeye zorsunarak ara verilen puslu akşamlarında, kalbine duyduğum arzu yüzünden kıvrandıran şu kalp ağrısının katlanılmaz sızısı tüm bedenimi sarıyor. İçime çektiğim her derin nefeste bedenimin, kalbine duyduğu özlem katlanarak büyüyor. Adının benliğimde kapladığı yer git gide hayatı bana dar ediyor. Ve bedenim, kalbim bir gün bu seferden dönse bile, eski aşklara özlem duyduğunda aklına gelecek ilk ismin, baş harflerinden itibaren sen kokacağını, en az kalbimin bu seferden asla geri dönmeyeceğini bildiği kadar iyi biliyor.

Sedat Doğan
25 Ekim 2006
(Gece yarısı olduğu aşikar.)

ne olduğunu anlamadığım
bir dürtü ile uyandım bu sabah.
sol yanım boştu.
bu aciz bedeni
sensiz bıraktiğini anlamam
çok zor olmadı.
aynı giderken ıslattığın yerleri
ister istemez ben de biraz ıslattım.
ama giderken kırmamak adına
bir kaç satır bir şey karaladığın kağıdı
okurken hiç ağlamadım.
eğer kırılsaydın,
üzülerek ayrılsaydın,
ya da ayrılığa sebep
herhangi bir nedenle
o satırlara kömür çalsaydın
veya daha ağır bir yöntemle
kalbini benden çalsaydın,
emin ol çok ağlardım.
ama bana,
artık beni sevmediğini söyleyebilen
birisi adına oturup gözyaşı dökseydim
boşu boşuna kendimi paralardım.
zihnini biraz maziye döndür,
dediklerini hatırla.
aklına eski günleri getir,
bir kaç ufak hatırla.
ayrılığın tek yolu sevgilerin
tükenmesi olmalı demiştin bana.
kalpler tüketirse aşkı
gitmek olmalı bunun dermanı.
çünkü ayrılıklardan bu olur
en az koyanı.
unutacağım elbet.
çok da kolay olacak, emin ol!
hele bir daha atmasın yüreğim,
kuşlar hele bir ötmesin.
bir kere güneş
ufuktan el sallamasın da göreyim.
bu akrep ne güne kovalar yelkovanı.

Sedat Doğan
26 Aralık 2006

önce sen çekip gittin içimden,
sonra sevdan.
ne çok şey alıp götürmüşsün
etrafa baktım da,
olması gereken hiç bir şey
yerinde yok.
hepsine ne de güzel
anlamlar yüklemiştik oysa.
bütün sevişmelerimizin
terini taşıyordu
şu koltuk mesela.
yatağa yetişemeden
birbirimizi soyuşumuza
şahit duvarlarım.
ve uykusuz gecelerimize.
önce sen çıkıp gittin evimden
sonra eşyalar.
yalnız oturmanın hiç bir tadı
kalmadı mesela,
o sevdiğimiz masaya.
cam kenarından
göz ucuyla izlediğimiz
çocukların bağırışması,
o kadar eğlenceli gelmiyor artık.
zaten onda bunda kalıyorum
bir kaç gündür.
tek başıma barınamıyorum
bu evde.
dedim ya önce sen gittin,
sonra ben.
hava soğuktu üşüyordum,
yokluğunun acısını
henüz atlatamamışken
attım bir gece yarısı
kendimi iskeleye.
bir el kurşun sesi.
sustu kuşlar.
buz kesti hayat.
ve ben öldüm.
aşk öldü!

Sedat Doğan
12 Nisan 2009
13:21

kimsem yok
ihtiyacım olduğu zaman
telefonun diğer ucunda.
oysa acil bir çağrıydı bu.
hastanın dosyasındaki
son kanama idi.
ne vakit arasam
meşgul tonu,
cevapsız ya da.
sonuncu deneyişti
ayrılamamayı.
hastayı kaybettik.
oysa en sonuncuda
söz vermiştik.
yine yanılttı hayat bizi.
öğrendim.
sonu yok ayrılışların
hüsran bir çoğu,
göz yaşı dolu.

Sedat Doğan
9 Nisan 2009
00:40

hala anlamak istememen
çok üzüyor beni.
biz ayrıldık diye
haykırıyorum suratına,
duymuyorsun.
bütün ayrılıkları
bir kenara bırakmış,
kalbinle yaşıyorsun.
sanki o lanet gece
biz hiç konuşmadık seninle.
sanki her şey,
bir gün öncesi gibi
bembeyaz, kusursuzdu.
ama gör artık, duy!
bir kere elimi bıraktın,
gözlerini çevirdin yüzümden,
başka mevsimlerin
sevdalarında dolaştın.
bir kere o lanet kelimeleri
tokat gibi çarptın suratıma.
kırmak istemiyorum seni.
sondu bu, son!
ayrılamayışlarımızın da
sonu geldi artık,
her şeyin olduğu gibi.
elveda demeden önce,
‘şimdi sana söylenecek
tek cümle:
bende sana yetebilecek
kadar ben kalmadı!’

Sedat Doğan
8 Nisan 2009
13:35

bu aşk bitti.
geriye ne kaldı?
aynaya yapıştırılmış
birkaç not.
kıyıya köşeye sıkıştırılmış
eski sevgili anılarının
çırılçıplaklığı.
ve benim yaram.
sitem yok sözlerimde,
çok sevmem
insanları üzmeyi, bilirsin.
kalbimi acıtır
kalp kırmak oldum olası.
zaten karşına çıkıp
bunları söylemek için
daha mantıksız bir nedenim
olamazdı zaten.
sadece teşekkür etmek
istemiştim.
edip gideceğim.
dinle veya dinleme,
çok önemli değil.
ben söyleyeyim de,
acıtmayayım daha sonra
canımı.
yaşadığımız her şey için,
bütün içtenliğimle,
teşekkürler.
ha bir de,
hoşçakal.
olur da bir gün
aramak istersen,
arama.
yanlış anlama,
sesini duymak
istemediğimden değil.
geçmiş her zaman
kanatır kabuk bağlamış
yaralarımı.
uzattım galiba,
hem sen de sıkıldın.
bütün iyi niyetimle,
mutluluklar.

Sedat Doğan
07 Nisan 2009
00:48

hayat yetersiz kalır bazen
yaşananları açıklamak için.
hisler, yaşantımın önüne geçtiğinde
korkarım hep.
gidesi yoktur tedirginliğimin.
ve tanrıya inandığım bile
olur bazı.

Sedat Doğan
6 Nisan 2009
13:42

kendine bir hayat seç.
benli veya bensiz.
zaten senin için,
çok da farketmez.
noksan bir şeyler
var kalbinin kabuğunda.
ne tam sevebiliyorsun,
ne de git diyebilecek
kıvraklıkta dilin.
sarılmaktan öteye gitmiyor
gözlerin,
ve gözlerinin bakıp da
son bulduğu bir yerde
hislerin başlıyor.
tamamı boş.
yalan diyemem.
yalnızca kendine
yalan söylüyorsun çünkü,
bana değil.
ben söylediğine
inanmam zaten,
hissettiğimdir yaşadığın.
içinden geçen her şeyi
anlıyor bedenim
buluştuğumda gözlerim
gözlerinle.
çok uzak kalbin şimdilik
sevebilmen için.
darılma bana.
hayatının başlayıp
sevginin tükendiği bir yerde
görüşmek dileğiyle.

Sedat Doğan
2 Nisan 2009
23:16

geceyedir kırgınlığım, sana değil.
uzadıkça uzuyor.
dalıp gidiyor gözlerin.
üzüntümün tek sebebi sevdamız.
yaşananlara “bir beden küçük”
geliyor artık yüreğimiz.
kendimizi dahi çözemiyoruz kendimiz.
dedim ya, ben sana kırgın değilim.
sen kırdın ama, tüm kırgınlığım geceye.
yaşamamalıydık.
ya hiç gece olmamalıydı o gün,
ya da sabah güneşi görmemeliydik.
mazide kalmasaydı kırgınlıklarımız,
üzerlerine birer çizgi çekmeseydik eğer
henüz sindiremeden,
gözyaşlarımız önümüze birikmezdi
geceyarıları.
daha sağlam severdik.
ve son ayrılışımızı yaşamamış olurduk.

Sedat Doğan
31 Mart 2009
23:50

Hani beklenmedik ziyaretçiler, en olmadık zamanlarda basardı ya artık sesini duymaktan tiksinmeye başladığınız kapı ziline. Her sevişmenin başı olan tanışma, yani bedenlerin birbirini tanıma faslını geçerek, formalite icabı el sıkışmalara gerek duymadan başladı bu aşk da, körüklemesine. Her aşkın başlangıcı haz, sonu malumdur. Yani her aşkın-aşklaşmanın, bedne sevmenin bir tükenme noktası vardır. Yumuşak bitmedi bu ilişkim de. Nasıl habersiz gelip karşıma dikildiyse, aynı hızda bitiverdi. “Bu ilişkim de” kelimeler bütününü çok kullanmamın nedeni çok aşk yaşamam ve bunun onlardan yalnız birisi oluşundan değil. Sadece adamakıllı yaşamaya, yürütmeye çalıştığım bütün aşklarımın aynı sonla neticelenmesinden, yani artık fazlasıyla sanala dökülmüş olan ilişkilerin, bir eski türk filmi bitirisi adeti olan “son” mesajını içeren kısa mesajla bitmesinden. Yine de biliyorum. Bu da olmadı, denedim. Çok denedim, denedik. Bir yerlerde var elbet beni delicesine isteyen, bekleyen, ama en önemlisi seven. Ve o aşk muhakkak çıkacak karşıma aniden. Geldiğinde saatini güneşe değil aya göre ayarlamış, yani gecesini gündüzüne katmış, her türlü ilişki kurmaya, beynini, bedenini ama muhakkak kalbini de hazırlamış olacak içimdeki ben.

Sedat Doğan
31 Mart 2009
22:42′de ,
Çok eski, tarihsiz bir yazımı düşürken.

olmadığın günlerin yasını
gozlerimin yaşına vurdum
gidişinin ardından.
önceleri kabullenmedim
elbet yoklugunun hüznünü.
kapımı çalan herkese
evde yokum dedim
en suskun sesimle.
olmadığını hissettikçe,
ve unuttukça ayrılığın bedelini
eski düşlerle ayri duserek
bedenimi,
sensizliğin sessizliğine bıraktım.
hep sevgiliye
ithaf edilecek degil ya
yazılan şiirler.
bu söz obeklerini
bizzat kendim saydığım
bir başkasına yazdım.
her yeni temiz sayfaya
çalınan kalemle
ıslanan kağıtları çöpe atıp,
ayni duyguları
farklı sozcuklerle
onlarca kez
beyaz kağıda döktüm.
küçüktüm galiba,
ama içimdeydi
kara rengi hayatın.
belki de ilk defa
tanışmıştım siyahın
gerçek anlamıyla.
babam öldüğünde
onaltı yaşındaydım.

Sedat Dogan
11 Ocak 2007
Geceyarısı olsa gerek.

*O tarihte çok kötü günler geçiren arkadaşımın hislerini paylaşarak.

sessizce ağlarım hep
karanlık çöktüğünde.
kulaklarım,
ellerimin arasında
kıpkırmızı olur.
duymak istemem çığlıkları.
ışıklar söner,
karartma başlar.
üç el kurşun sesiyle
dağılır bedenim.
kim bilir kimin yok oluşu
parçalar içimi.
sebepsizce nefesimi tutarım.
boğulmanın eşiğinde,
bir derin soluk
kirletir içimi.
her yer toz duman.
yeter artık.
ölmesin insanlar,
savaşa hiç gerek yok.

Sedat Doğan
28 Mart 2009
23:15

biliyorum,
sondu bu.
çok defa denedin olmadı.
ama işte orda şuan,
dudağının hemen yanına
yapışmış sözcüklerin.
çok da değil gerçi,
iki kelime.
açık açık yazmayacağım
biliyorsun zaten.
hem bırak yazmayı
düşündüğümde dahi
gözlerim doluyor.
ağlamana dayanamam.
göz yaşların
kan olur damlar yüreğime.
ne desen tamam derdim.
yine öyle.
tamam.
istediğin gibi olsun.
sen hep doğrusunu bilirsin.
ama bil ki dudağından
toplayıp aldım kelimeleri.
cebimdeler.
gün gelir çıkarır
sererim önüne.
ağlarsın,
kan olur damlarsın yüreğime.
yıllar sonra ben
seni hatırlarım,
cümlelerim başlayacakken
yarım kalır hep,
hiç birine bir yüklem
uydurmayı beceremem.
sanırım eksik kalmak
bu olsa gerek.
sahi,
bir de cevap istiyorsan söyleyeyim.
tamam.

Sedat Doğan
27 Mart 2009
21:18

çıplağım.
tenimde parmak izlerin.
gördüğüm sensin,
yanımdaki sen misin bilemedim.
sadece içimden
bir kaç satır karalamak geçti.
ve her gece kalbime
yazdığım gibi.
özledim seni.

Sedat Doğan
25 Mart 2009
01:15

tek şey geçiyor içimden,
seni sevdiğimi söylemek.
fazlasını istiyorsan
ben yokum.
yapabileceğimin tamamı bu.
seni mutlu edemem,
sevgim seni mutlu
etmediği sürecece.
ve dokunamam sana
kalbin istemedikçe.
dedim ya,
sadece sevdiğimi söyleyebilirim,
sevebilirmiyim bilmem.
galiba sevemem.
düşündüm de,
sadece kendimi aldatıyorum
düşüncelerimle.
sürekli seni arıyorum,
seninle aldattığım bedenlerde.
bulamıyorum.
yoksun.

Sedat Doğan
25 Mart 2009
01:29

son sözlerini söyle hadi.
gidiyorum ben,
elbette her ayrılışta
olduğu gibi,
gelmemek üzere.
sert konuş biraz.
sen de çarp tüm kapıları.
ne ben gelebileyim sana,
ne de sen kapıyı aç bana.
bugün bitsin.
ağla bu şiirimi okuduğunda,
‘ama’ de,
içinde pişmanlıktan eser
bulundurmayan,
‘keşke’li cümlelerin
olmayacak hayaline dal.
sana yazdığım
son şiir olarak
saklamak istersen bunu eğer,
altına,
‘seni bir zamanlar çok seven adam’
yazarsın
ve kaybetmek üzere
kalbinin en kuytu yerine saklarsın.
yitirdiğimiz,
paylaştığımız her şey için.
teşekkürler.

Sedat Doğan
23 Mart 2009
13:32

vazgeçtim sevmekten, yeniliyor insan.
her zaman kaybetmek
ancak bir şanssızın şansıdır.
hayat yoruyor sevenleri.
göz bebeklerindeki anlamsız sevinci
bile kaybediyor insan.
saçma gülümsemeler.
bilirsin,
cevabı olmayan
soruların nedeni.
düşünsene,
dudaklarının bir başka
dudakta erimesnin
hiçbir anlamı kalmıyor mesela.
kendi yalnızlığına gömülüyorsun.
aşkın tek tarifi,
tanımlanamaz olarak
yerleşiyor bedenine.
yarattığın hiç bir duyguya
sevgi diyemiyorsun,
bırak aşk demeyi.
aslında,
farkında olmadan
sadece kendinle çelişiyorsun.
kaybediyorsun kalbinin hükümlerini.
kaybediyoruz.
ayrılmalıyız artık.

Sedat Doğan
14 Mart 2009
02:04

geceleyin darmadağın
bir düşle fırlarsınız yataktan.
pencereyi açıp
derin bir nefes alırsınız.
paramparçadır gökyüzü.
‘bıraksanız ikiye bölünecektir,
çünkü iki kişisinizdir.’
aynada gördüğünüz
adam da siz değilsinizdir zaten.
çok değiştirmiştir o sizi.
yılların yorgunluğu, üzüntüsü
sanki anlaşmıştır da,
o günü seçmiştir
size kendinizi sorgulatmak için.
haftalarınız uykusuz geçer.
kimler gelmez ki aklınıza,
eski sevgilileriniz, küslükler,
kavgalar.
en çok da bu acıtır değil mi.
kendinizi yaralayabileceğiniz
bütün düşünceleri
çıkarırsınız sandığın dibinden.
hiçbirin atlayacak gücünüz yoktur.
her birine ayrı ayrı üzülmeniz gerekir.
tüm eski sevgililerinize
yeniden aşık olursunuz.
çünkü kötü anıların hiç biri saklanmaz.
iyilikle hatırlamak istersiniz hep
ardınızda bıraktıklarınızı.
başınız döner düşünmekten.
anıları çıkarttığınız yere
yeniden sokuşturup,
gökyüzünün aydınlanmasını
beklersiniz.
ve sonra bir ara,
çok zaman sonra,
sabah olur.
akşama daha çok vardır
unutmak için geçen akşamları.

Sedat Doğan
11 Mart 2009
17:00

(Ben atlattım galiba. Kimsenin yaşamaması dileğiyle.)

baktığında gözlerime,
yüzüm başka bir iklimin
gözyaşlarını biriktirirdi.
bakamazdım yüzüne.
bedeninin herhangi bir yerine
kenetlenirdi vücudum.
öyle kalırdı.
koşa koşa eve giderdim sonra,
kapımı kilitlerdim.
elime kağıdı kalemi alıp
karaladığım onlarca şeyi
yakardım.
hep gelirdin gündüzleri.
ben ağlardım.
akşamları fırtına gibi geçerdi.
sanki hiç yaşanmamış.
ciğerim yarım nefes
cigara dolardı.
henüz kimliği tespit edilememiş
aşkların rüyasına dalardım.
sen her zamanki gibi giderdin.
aklım sende kalırdı.

Sedat Doğan
8 Mart 2009
16:10

kulağımın dibinde.
sesini duymak.
hepsi bu.
fazlası yok.
sadece konuş,
ben seni hissedeyim.
konuşmayalım.
gerek yok zaten.
sözler kandırır.
gerçek olan duygular.
hepsi bu.

Sedat Doğan
5 Mart 2009
00:12

*Anlayabilen herkese saygılarla.

Sedat Doğan
27 Kasım 2006′nın
Duyularıyla.
Muhtemelen geceyarısı.

ağzın leş gibi şarap kokarken
dilinin dilimde erimesini seviyorum.
ve sokulgan ellerinin vücudumun
yeni yerlerini keşfetmesini.
gözlerin kaybolduğunda
göz kapaklarının içinde,
suratındaki o anlamsız gülümsemenin
kaynağı oluveriyor sevdam.
hep öyle tebessüm et istiyorum,
olmuyor.
her sabah yanağıma
günaydın öpücüğünü mühürleyip
uyandırıyorsun beni.
ve yokoluyorsun açtığımda gözlerimi.
gitme istiyorum, dinlemiyorsun.
gitme.

Sedat Doğan
1 Mart 2009
11:36

dudakların büküldüğünde
fazla uzamış sabahlarda,
ve gözlerin
aslında hiç de
gereği olmayan bir yere
uzun uzun bakakaldığında
gitmenden korkuyorum.
arkanda hiçbir parmak izi
bırakmadan
faili meçhul bir cinayet
işlemenden.
sevildiğimi sanıp
yanılmaktan korkuyorum.
ve kaybetmekten kendimi.
seni sevmekten korkuyorum,
en çok da kaybedip yenilmekten.

Sedat Doğan
27 Şubat 2009
Sabahın kayıp bir saati.

Oysa kalbim işte şuracıkta çarpıyordu

Şurda senin gözlerindeki bakımsız mavi, güzel laflı İstanbullular
Şurda da etin çoğalıyordu dokundukça lafların dünyaların
Öyle düzeltici öyle yerine getiriciydi ki sevmek
Ki karaköy köprüsüne yağmur yağarken
Bırakasalar gökyüzü kendini ikiye bölecekti
Çünkü iki kişiydik

Oysa bir bardak su yetiyordu saçlarını ıslatmaya
Bir dilim ekmeğin bir  iki zeytinin başınaydı doymamız
Seni bir kere öpsem ikinin hatrı kalıyordu
İki kere öpeyim desem üçün boynu bükük
Yüzünün bitip vücudunun başladığı yerde
Memelerin vardı memelerin kahramandı sonra
Sonrası iyilik güzellik.

tüm ışıkları sönük evin bak.
kimseler kalmamış etrafta,
eski sevdaların ruhları hariç.
birazdan onlar da
kalkar giderler.
gitsinler.
kendimle kalmak istiyorum
bu gece.
bütün kelimelerimi
sadece kendim için dökmek.
kaçamak bir gece diyelim
kendimle.
çok içmişim sanırım,
başım ağrıyor.
yalnızca,
“sen zaten hiç olmadın”
diyebiliyorum.
ben hep kendimleydim.
asıl sözcüklerimde bahsettiğim
bizzat kendimmişim.
sen bende hiç yokmuşsun.
tüm ışıkları sönük bak evin.
kimsecikler de yok sayılır.
galiba kendimin
biraz daha ilerisindeyim.
bugünde yok
evvelki günlerdeki yalnızlıklarım.
kabuğuna sığmayan
bir sevda yaşıyorum,
tek başıma.
üşüyorum sanki biraz da.
uyusam iyi olur.
Sedat Doğan
21 Şubat 2009
13:28

zamanı geriye sararsınız
unutmak için yarını.
oysa ordadır hepsi
ayrılıkların.
gitmemişlerdir daha,
ağzınızdan çıkmamışsa da
aklınızdadır.
aynı ilk günü gibi
sevginizin.
adamın ilk aşkıdır
kadının ise ilk ve son.
eşyalar toplanmaz yerlerinden
hiçbir zaman.
gelmemişlerdir çünkü.
gelesi de yoktur zaten.
gider gibi durur yakası adamın,
kadının boynunda eski bir
aşkın derin parmak izleri
dolanır.
ayrılıkların hepsi ordadır ama
gitmemişlerdir daha.
hiçbiri ağız tadıyla
yaşanmamıştır henüz
elvedaların.
Sedat Doğan
20 Şubat 2009
01:16

Sedat Doğan
10 Şubat 2009
04:59

Keşke sesin son defa yankılansa kulaklarımda.
Uzaklardan bir telefonun meşgul tonu
Seslense bana.
Koşup baksam, kalbim yarım nefes.
Bir yere davet etsen beni mesela,
Son defa yüzümü görmek istese gözlerin.
Ufak bir beş dakikalık buluşmaya
Hazırlık yapmamın alacağı saatleri
Hemen görüşme isteğin olsa da
İki dakikaya sığdırma heyecanını
Yüreğim yaşasa.
Ve hatta dondurabilsek anı,
Ufak bir anı olarak kalsa hatıramda.
Vücudum sensiz gecelerde senli sabahlara uyansa.
Ki sürekli küçük bir iyi geceler öpücüğü
Yanağıma salınsa.
Yani öyle bir zamanda gelsen ki,
Vazgeçmek mümkün olmasa.
Sedat Doğan
6 Şubat 2009
02:03

kulağına fısıldıyorum
bir ilişkinin son dizelerini.
çok renkli
bir şeyler paylaşamadık seninle,
bari bitişi fiyakalı olsun diye,
evde bir şeyler karaladım.
bilirsin,
yeni şeyler üretmeyi
pek beceremem.
sevgi çemberindedir tüm yazdıklarım,
o diline dolanan şarkı gibi
ya içindesindir ya da…
yazıp yazıp sildim.
hiç bir şey ifade etmedi bana.
sus,
sakın bir şey söyleme.
beni dinle.
hazırım.
okuyacağım,
hatırlayabildiğim kadarıyla.
“ayrılalım diyorum.”
hepsi bu.
hatırlarsan bu koca şiiri
veyahut,
kırık dökük bir kaç kelime
kalırsa eğer kalbinde
yaz bu şiiri eve gittiğinde.
Sedat Doğan
05 Şubat 2009
01:45

Sedat Dogan

21 Kasim 2006

Sedat Doğan
29 Ocak 2009
01:44

Bugün tam 107 yaşında olacaktı, eğer öldürmeseydiler onu. Kendisi ölmedi, ölüme zorlandı. Bu kadar stresli bir yaşamı sürdürmek kolay değildir! 107. yaşını Türk olarak kutluyor… Çok geçmişti onla aynı kimliği paylaşmayalı. Ama sağolsun Kültür Bakanımız, “yalvar yakar” ona vatandaşlığını geri vererek “özür dileriz” dedi! Neyin özürü ulan bu? Önce süründür, milyonlara küfür ettir, anası bacısı kalmasın… Sonra özür dileriz. Geçin bu ayakları. Solculara oynama furyanız “Aldırma Gönül”le başladı, Ahmet Kaya ile devam etti, sırada da Nazım Hikmet Ran ! Yanılmıyorsam Yılmaz Güney için de bir şeyler düşünüyorlarmış, yarın öbür gün Deniz’e, Hüseyin’e, Yusuf’a, Mahir’e, Cihan’a da anıt mezar yaptlar mı tamam. Bizim halkımız biraz kektir. İnanmaya bayılır. Herifler çok iyi biliyor vallahi işlerini, ben bu kadar “esnek” bir hükümet görmedim bu güne kadar, parmaklarında oynatıyorlar vallahi milleti. Ama kendi bildikleri “allah” bir gün belalarını verecek.

İyi ki doğdun Nazım Hikmet Ran.

Sedat Doğan
05 Ocak 2009
06:10

Lanet günler geçiriyoruz. Her yer kan gölü, kavga, dövüş, savaş. Neyi paylaşamıyor bu insanlık? Farkında mısınız tekrar bir negatif evrim aşamasındayız. Bütü teknoloj, yaşam standartları gitgide ilerlerken; bütün insani duygularımızı kaybediyoruz. Sıradan bir yaşam artık. Isır, parçala, ye, yaşa. Hayvanlık bu olsa gerek.

Artık yeter! Birinin bu hayvanlığa dur demesi lazım. Bir savaş, hiç bir dini görüşün propogandası haline gelmemeli! Ve en önemlisi insanlar ölmemeli. Siviller. Çocuklar.

Bu kadar aşağılık olma ey insanlık. Titre ve kendine gel.

Savaşa hiç gerek yok!

Savaşmakla yenilmek aynı şey.

Sitem barındıran cümleler yazmayı çok sevmem aslında. Nedense kalbim zorluyor, beynim reddetse de. Mesafenin insan hayatında ne kadar çok şey değiştirdiğini bir kaç ay önce öğrendim. Ne lanet şeymiş. Kalbinizi fethetmiş birini bir müddet görmediğinizde unutabilir misiniz? Ya da yerini başka birine devredip satar mısınız. Satılıyormuş. Dedim ya, yeni öğrendim. Taze bilgiler yani aktardıklarım. Bir kaç arkadaş ve dostum yakındıklarım. Hayatın ne getireceği belli olmuyor, her kapı bir başka kapıyı açıyor. Ama inandığım şey şu: Girdiğiniz yeni kapıdan sonra bir öncekini kapatmamak gerekiyor! Ben kapatmadım. Kapattılar ama. Lanet olsun ki beyne saygı duymadığım durumlar olabiliyor. Ama kalbe hep duyarım. Saygı duyduğumdan, evet sadece saygımdan yutuyorum nefretimi. Bütün bedenimi dolaşıyor. Tüküremiyorum nefretimi. Belki de içimde kalması gerekiyor. Ne boktan şeymiş. Hiç iyi şeyler hissetmiyorum. Sanırım yoruyor beni artık insan ilişkileri. Bir sevgiliden bile daha çok belki. Bizi hayata dönüştüren sanat bile kifayetsiz kalıyor böyle anlarda. Hiç bir şarkı sizi anlatmıyor mesela, hiç bir şiirde kendinizi bulamıyorsunuz. Çünkü hiç biri içinizdeki, yuttuğunuzla aynı derecede acı içermiyor. İnce eleyip sık dokuyorum artık arkadaşlıklarımı. Ya hep ya hiç.  Asıl üzen ne biliyor musunuz? En değerli saydıklarınızın size verdiği değer, bir yerden sonra, gözünüzde çok da önemli olmayan arkadaşlarınızdakinden bile düşük oluyor. Şu nefreti kussam da uyusam artık. Ama biliyorum. Onlar haklı olsun diye üstlenirim bütün haksızlıkları. Yine de; yüreğindeki değerimi yitirenlere, beni üzenlere sevgilerle.

sen benim hiçbir şeyimsin
sen benim hicbir seyimsin
yazdiklarimdan cok daha az
hic kimse misin bilmem ki nesin
luzumundan fazla beyaz
sen benim hicbir seyimsin
varligin yoklugun anlasilmaz
galiba eski liman uzerindesin
nasil karanligima bir yildiz olmak
dudaklarinla cama cizdigin
en fazla sonbahar otellerinde
universiteli bir kiz uykusu bulmak
yalnizligi olduresiye cirkin
sabaha karsi olduresiye korkak
kulagi cabucak telefon zillerinde

sen benim hicbir seyimsin.

Attila İlhan‘a sevgilerle.

Sedat Doğan

Sedat Dogan

(Cep telefonunda yazıldı, sesli harflerden dolayı özür diliyorum.)

Sedat Doğan

28 Kasim 2006
Sedat Dogan

Sedat Doğan

Sedat Dogan
6 Kasim 2006

Sedat Dogan
2 Ocak 2007

Sedat Doğan
15 Mayıs 2007

Sedat Dogan
26.12.2007
18:28

Sedat Dogan
5 Mart 2008
18:09

Sedat Doğan
3 Mart 2008
01:13

Sedat Dogan
11 Mart 2007

Sedat Doğan
11 Şubat 2008
21:34

Merhabalar.
Son zamanlarda çok sıkıldım ortak bir şeyi pek çok yerde görmekten, piyasadan. Bugün biraz yakınacağım size… Yahu bir film çıkıyor piyasaya, hatta çok da güçlü biri yaratıyor bu filmi, geçmişinde de aynı şeyleri yapmış birisi. Ben de izledim, çok da duygulandım. Ama artık on kişinin dokuzunun kişisel iletisi, yüz kişiden doksanının sohbetteki ilk konusu bu film olmaya başlayınca işin cılkı çıkıyor. Halkımızda neyi seviyorum biliyor musunuz? Hiç bir anlam çıkaramamasına rağmen bir cümleyi ölesiye benimsemesini: Ben senin kucağına yattım, yok sen anlattın falan filan… Ben güzel bir şeyler çıkaramadım bu cümleden, zekam mı geri? Yoksa çıkaranlar mı çok ileri. Millet olarak tüketmeyi çok seviyoruz. Hiç bir şey güzel bir anı olarak, bir duygu olarak geçmişimizde kalsın istemiyoruz. Hemen yokediveriyoruz güzel olanı. Neden yazıyorum bunları biliyor musunuz? Bugün çok sinirlendim. Hala gülüyorum aslında sinirlendiğim şeye. Bir parti elektronik postası geldi, parti şu : Filmden karelerden slayt gösterisi olacak, plaktan filmin şarkıları çalınacak, herkes çok duygulanacak, ağlayacak. Bizim millet üzüntüden acayip zevk alıyor, ben bunu öğrendim. Oturup gözyaşlarına boğulacağını bile bile çok üzücü şeyleri izliyor. Ha izlersin, ben de izlerim… Ama bir sınırı var, bir olur iki olur. Eskitmeye gerek yok. Evet, içinden söylediğin gibi çok kızdım. Sizin de kızmanızı istiyorum. Mesela ben o filmden iki şarkıyı siteme koysam, süper şarkı dinleyin desem kimse tenezzül dahi etmez. Ama herif öyle bir sıkıştırıvermiş ki filme şarkıyı, maşallah bütün kaçak cd satan adamlar yirmi otuz tane kopyasını bulunduruyor. Hayırlısı. Biliyorum, bir gün adam olacağız.

Bitireyim derken:

Kökünü kendi sökmüş bir inatçı adamdır yurdum.
Hangi toprağa denk gelmişse oraya salmış kılcallarını
ve hepsinden başka çiçek türemiş
olabildiğince yaban otlarının arasında.
Çok şahane insanlardır
kendini soyacak kadar ahmak
hırsızları ayırırsan.
Çok iyi şiirler yazdım
kötülerin tamamını çıkarırsan.

02.10.2008
Sedat Doğan

Bir hayalim vardı
Kimseye söylemeden
İçimde büyüttüğüm.
Bıraksan anlatacaktım,
Sustum.

Sedat Doğan
8 Aralık 2008
02:20

Bana en çok göz yaşı döktüren dörtlüğüyle:

şüphe eden biziz, inanan biz,
ihtimaller ve korkular bizim içindir
hasret bizim için.
ve hatta biziz ağlayan ve gülen.
yüreklerimize bühtan etmeyelim,
sevmekten gayrı şey bilmez yüreklerimiz.
gözümün nuru canım sultanım
sizi seviyorum,
piraye hanım
sizi seviyorum.

İyi ki doğdun Nazım Yiğit Erdoğan, iyi ki doğdun Baba.

Aşk, kaybettiğinde ve bulduğunda üzüldüğün tek şeydir. Aşk, kimi zaman şıpsevdi cikletinden çıkan ufak kağıt, kimi zaman radyoda sonuna yetişilen çok sevdiğin bir şarkıdır. Aşk, bir insanı sevmekle başlayandır ve boşanmak için en az iki şahitin gerektiği. Aşk, bir erken didişme, sorgu sualdir. Aşk, en sevdiğin dizinin kaçırılan tek bölümüdür. Aşk, kulağını boş bir duvara dayadığında yükselen mistik ağıttır. Aşk, birini kendinden çok sevebilmektir. Aşk, upuzun bir vadide boynuna vuran ılık rüzgardır. Aşk, ne yaptığını bilememektir. Kumlara yazılmış sözcükler kadar kısacıktır aşk, gün gelir anlarsın ki bazı şeyleri daha ilk dalgayla yitirmişsindir. Aşk, iyi geceler öpücüğünü uzun tutmaktır. Aşk, saatin kaç olduğunu bilip aldırmamaktır. Aşk, uyandığında rüyanı yanıbaşında görebilmektir. Aşk, çok sevilen bir parçayı tek kulaklıktan paylaşıp dinlemektir. Aşk, Kadıköy’e kalkan son vapurun sesini duyup yanındakinden ayrılamamaktır. Aşk, sensindir, odur. Ve aşkı aşk yapan tek şey aşklaşılana duyulan saygıdır.

Bir de klasiklerden 45‘lik plak:

çöle kıyısı olan kentlerin
limanları sıkıcı olur
kuş uçar gemi geçmez,
kervan zaman içinde.
böyle kentlerde insan
fırtına gibi sever,
sevdiği için ağlamayı.
hangi türküde sevmekten bahsedilse
ben hicaz olurum
elimi ıslatır elinin teri
ziyan olurum
seni sevmekle ıslanır akşam sefalarım
hangi türküde sevmekten bahsedilse
bu çölde ben
‘şair burada yaşadığı kenti çöle benzetiyor’da
bahsedilen şair olurum

Sedat Doğan
8 Temmuz 2008
20:08

Bir de siyah bayrak:

Ey kir içinde yüzenler, herkesin atına binenler
Ey sürünenler, ey bölenler, bölünenler,
Herkesi birbirine düşürüp, sinsice sevinenler
Ey gençliğimi harcayanlar, ey kağıttan kaplanlar, zavallı sıçanlar
Ey ciğeri beş para etmezler, ey sıkıyı gördü mü fellik fellik kaçanlar
Ey darbe kaçkınları, orta yolcular, dönekler, sümüklü böcekler
Ey ispiyoncular, bozguncular, medya çömezleri yüzü yırtılmış köçekler, ibneler
Beni tutmayın ulan burama geldi dayandı.
Beni tutmayın bozarım bu kirli numaranızı
Yıllardır öyle çok sömürdünüz, öyle çok kan kusturdunuz ki
Ulan şimdi bir şarjöre diz çöktürürüm alayınızı!

Son bir satır, bu günün hatrına:

el tetikte kulak kirişte
ve sırtımız toprağa emanet
baldıran acısıyla ovarak üşüyen ellerimizi
yıldız yorgan altında birbirimize sarılırdık
deniz çok uzaktaydı
ve dokunuyordu yalnızlık

Erman Ciğer‘in bir yazısının üzerine üç beş katkı ile.

Sedat Doğan
30 Mayıs 2008
00:21

Sedat Doğan
26 Aralık 2007
03:37

Git…
Eger ardinda buruk birakacagin bu kalbin,
ardindan hala carpacagina inaniyorsan
bir saniye dahi bekleme,
topla neyin var neyin yoksa hayatimda
hic bir seyi unutmadan,
ardindan elime alip aglayabilecegim
hic birsey birakmadan cek git…
Yasamadigim bir sey degil yari yolda kalmak,
cok uzak sayilmazim o duyguya,
sadece hukmu sabit olayin kisi degisikligi
ve bu kisiligin degisken kisiligi biraz incitir ruhumu…
Ne var ise engel beni unutmana,
ve ne varsa arka cikan dusunce beni iyi dusunmene
hepsini yik,
gerekirse bedenimi harabeye cevir,
ama asla ardinda acik kapi, bir umut birakma…
Ve giderken hanceri oyle derinime sapla ki
tum dusuncelerimi asayim yildizlara
vakti geldikce kaydirayim icerken,
tutulan her dilekte
bir baska yildizin daha kaymasini dileyeyim…
Gideceksen git,
beni dinleme,
yatagimdan bir sabah usulca cik,
herhangi bir veda temali satir
karalama zorunlulugu hissetmeksizin,
sol yanimi bos birakarak git,
ve ben sabah uyandigimda
kendimi yastigina simsiki sarilmis bulayim…

28 Kasim 2006
Sedat Dogan

Ama ortada bir sevgi varsa, işte bu da son söz:

gündür geçer gider
belki bir şey kalmaz sanırsın
yani bir sabah uyandığında
ne hayatın tortusu
ne kokusu alışılmışlığın
her şey başka olacaktır
başka bir otobüs, başka bir gazete
resimlerden silinecek yüzün belki de
ne adın, ne sanın
bir şafak vakti açınca gözlerini bir merhabaya
yeniden kurulacak dünya
ve sen her şafak
tan gibi aklımdasın
zannetmeki ölmek zor;
ölmek kolay kolay da
kan gibi aklımdasın

Son olarak bir kaç satır tabi ki:

çok yoksun kaldığımız oldu
ama çok şükür hiç yoksul olmadık
alabileceklerimizin sayısı bulabildiklerimizden
birazcık da olsa fazlaydı canım
yani şehirde her daim limon olsa
niye almayaydık

Son sözü de karalamadan olmaz tabi:

bir meyhaneye giderim sonra
mesela havana’ya.
bir marmara isterim, bir votka
babam yasindaki adamlardan cigarami yakarim
senin adresini yakarim, bendeki varligini..
erkegin biri anirir pikaptan
«kadina kanma» sarkisini.
sarkinin pilagi
pilak param-parça avcumda
ne kitabi kalir, ne dini
sen bana bakma emi..

Y.E da bunu yazmasa olmazmış yani:

ve aradan yıllaaaaar yıllaaar geçiyor…
derken uyanıyor yedi’den biri
hassiktir diyor amma uyumuşum be…
çıkıyor kahvaltılık birşeyler almaya dönmüyor fakat…
ve derler ki altı keriz uyumaktadır hala
ege’de turistik bir mağarada…

Ve son bir kaç satır :

suç oldu suç üstüne
her şarkım her yazım
vuruştum türkülerle
kanla beslendi sazım

Son söz olarak bir şeyler yazmayı oldum olası sevdim zaten:

hesap verilir bir gün halkın önünde

Sahip çıkalım, hepimizin bu ülke. Biz gençler -aynı veya farklı- ideolojilerini sağlam tuttuğu sürece güzel günler yaşarız. Biz yaşayacağız burda başka kimse değil. Barış içinde, kardeşçe! Sağlıcakla.

Söylemek zorunda kalmamak adına:

cop gibi bir oglan ipince
hayirsizin biriydi fikrimce
ne vakit karsimda gorsem
oldurecegimden korkardim
felaketim olurdu aglardim