gittin. yalnız kaldı akrep ve yelkovan. son cümlelerin… ağzına gelen ne varsa dizdin; oysa aldırmadım hiç. sesini son kez duyacağımı biliyordum. son bir kez açtım kulaklarımı nefesine. kelimeler, kelimeler. ne kadar fazlaydılar. ve ümitsiz. ses tonun nasıl güzeldi… ve o sinirli bakışların. parmak uçlarına baktım sonra. ne çok dokunmuşlardı tenime. “bu kadar tatsızlık, herkese unutmak…

Yorum yok.

Asit kokusu boğuyordu İstanbul’u. İçime çekiyordum dünyayı. Cevap bekleyen binlerce sorum vardı, ve milyonlarca nedenim sormamak için. Adımların hızlandı, “merhaba” dedin.

sahipsiz bir rüzgar titretiyrodu bacaklarımı. gözlerine bakıyordum sadece, bir saniye bile ayırmıyordum yüzümü senden. kalabalıklardan çekip suratını bana baktın, “keşke hiç tanışmasaydık” dedin. sonrasını hiç anlatmayayım…

Duvardaki resmini indirdim, duvar ağlamaya başladı.

“Hoşçakal” dedin. Donuktu bakışların, döndün ve bir daha bakmadın arkana. Gözden kaybolacak kadar ilerlediğinde bereni çıkarttığını gördüm. Ben almıştım.

Seni kaybetmemin cezasını, kendime ödeteceğim!

Yorum yok.

Masada sahipsiz kaldı kağıt ve kalem. Onlarca harf, onlarca kelime. Cümleler, cümleler…

Uzunca bir zaman önceye dönüp, şu satırı çakıyorum beynime: Hiç yaşanmaması gerekirdi belki de.