Ayrılık ateşi içinize düştüğü an, söküp atmalısınız kalbinizi. Ve eğer bunu bir seferde yapamazsanız, bir daha deneyebilmek için uzunca bir süre beklemeniz gerekecektir, hayat sizi süründürene kadar.

Çekip gider sevdiğiniz kadın. Sonra fotoğraflarıyla avunursunuz bir süre. Ve bu ‘bir süre’ asla bitmez. Evim dediğiniz mezarda çoktan defnedilmişsinizdir aslında.

Öyle bir duruma gelir ki ilişkileriniz, ne konuşmayı becerebilirsiniz ne de ayrılığı. Yapacak hiçbir şey kalmamıştır ama, öylece samanyolu sonsuzluğunda dinlenmek gerekir biraz. ‘Seviyorum’lar anlamsızdır çünkü artık.

Yıllarınız geçer birlikte. Uzun zaman değil mi, bir birlikteliği devam ettirebilmek için? Bir de bitirmeye çalışması var bunun.

Çocuk oyuncağına döner bazen ayrılıp barışmak. Eğer daha güçlüyseniz biriniz, ancak bu durumda becerebilirsiniz yeniden denemeyi. Başlamak demiyorum dikkatinizi çektiyse, denemek!

Aylar geçiyor, yıllar geçiyor… Sonra bir sözün, tekrar ortaya çıkarıyor eski üzüntüleri. İlginç bir yanın var senin: Konuştun mu, acıtıyorsun.

Rüzgar bir yerlerden bulup da odama taşıdığında kokunu, tersine dönüyor dünya birden. Dur diyemiyorum. Durma, baştan çıkar beni.

Bazen öyle ilişkileriniz olur ki, yüz yüze değil de, içinizde bitirene kadar ciğerinizden olursunuz.

Eski zamanlardan kalmış üç beş satır, melodiye döklmüş.

Yorum yok.