Adını bile anmak istemediğimiz hale getirir bazen ilişkilerimizi, sevdiklerimiz. Nefes aldığı yerlerde nefes dahi almamak isteriz. Kendimize zarar bile verdiğimiz olur bazı. Ve bu iyidir.

Bir rüya görürsünüz, gece yarısı… Kan ter içinde uyanırsınız, yorganı atıverip bir soğuk su akıtırsınız boğazınızdan midenize. Susarsınız.

Bazen bir acı kurşun bitirir insan hayatını, kendine sıkılmasa bile. Sevdiklerinin gözümüzün önünde eriyip yok olması acıtır en çok içimizi. Ve her zaman öksüzdür yaralılar. Ve bu acıtır.

Konuşamazsınız kimi zaman, yutarsınız tüm kelimeleri. Tokat gibi yapışır surata suskunluk, dudaklarınızı kemirirsiniz hani. Ne deseniz boştur, anlatamazsınız. Susarsınız.

Yanıbaşınızdan ayrılsın istemezsiniz bazen sevdiklerinizin. İçinizde kalması daha çok güven verir. Ilık bir rüzgar titretir dişlerinizi, bir uğuldama başlar kulaklarınızda. Sessiz bir gürültü. Üşürsünüz.

Yalnız bırakışa dair bir şiirim. Çok sevmem şiirlerime yorum yapmayı ama bu şiir için söyleyebileceğim bir şey var: Hani bazen bir ilişki biter, sen bile farkında olmazsın. Sağ yanını boş bırakıp gider !